Ryanair: rechtvaardigheid voor het personeel aub

In 2018 en 2019 staakte het cabinepersoneel in heel Europa voor betere werkomstandigheden. Ook bij ons! In Brussel en Charleroi waren er meerdere stakingsgolven waarbij het voltallige personeel het werk neerlegde.

De eisen waren duidelijk: wij willen behandeld worden zoals andere Belgische werknemers. We willen op zijn minst het minimumloon, we willen sociale bescherming en dus correct ingeschreven staan bij de RSZ, we willen ons loon doorbetaald krijgen bij ziekte en we willen dat er vakbonden aanwezig zijn in het bedrijf, zodat er overleg kan plaatsvinden tussen de werknemers en de werkgever.

In 2018 slaagden we erin een eerste cao af te sluiten, waardoor overleg mogelijk werd binnen een syndicale delegatie tussen werknemers en de werkgever.

In 2019 slaagden we erin om Ryanair via een collectieve arbeidsovereenkomst ertoe te verplichten de Belgische minimale standaarden te respecteren. Het minimumloon werd gegarandeerd, het vakantiegeld werd uitbetaald, enzovoort.

In de toekomst zouden we over normale zaken kunnen onderhandelen bij Ryanair. We zouden eindelijk kunnen praten over beter doen dan het minimum.

Over het verleden was het echter moeilijker om een collectief akkoord met Ryanair af te sluiten. Want wat met al die achterstallen? Al die ziektedagen die niet uitbetaald waren? Wat met al die duizenden cabincrewleden die de voorbije tien jaar in Charleroi gepasseerd waren en niet correct ingeschreven stonden? Die daardoor geen volwaardig pensioen hebben opgebouwd?

Daarvoor werd een klacht ingediend bij de sociale inspectie en zou de arbeidsauditeur een collectief onderzoek opstarten.

 

Acht jaar later is hierover nog geen enkele brief vertrokken naar Ryanair.

En dat ondanks het feit dat de verschillende ministers van Justitie en de verschillende arbeidsauditeurs die het dossier behandelden, telkens opnieuw bevestigden dat de brieven op het punt stonden te vertrekken.

Deze traagheid versterkt alleen maar het gevoel bij al die duizenden cabincrewleden die jarenlang voor een appel en een ei gewerkt hebben, dat zij niet meetellen voor het systeem.

 

Jarenlang werkten ze onder het minimumloon en deed niemand iets. Vervolgens lag alles bloot op tafel, en nog steeds doet de rechterlijke macht niets.

Ministers rollen over elkaar heen om te verkondigen dat criminelen die acties misbruiken om winkels te plunderen onmiddellijk veroordeeld moeten worden, omdat anders het vertrouwen in de rechtsstaat keldert. Ze hebben gelijk om dat te zeggen.

Maar dan moeten ze ook consequent zijn.

 

Als een multinational je jarenlang niet correct betaalt, zou je geen acht jaar moeten wachten op een eerste stap van het gerecht.

De traagheid van ons gerechtelijk apparaat, zeker op arbeidsrechtelijk vlak, is een schande die, net zoals andere problemen binnen Justitie, politieke aandacht verdient.

 

Kijk: ondertussen heeft de derde minister van Justitie al laten weten dat de eerste stappen in de vervolging van Ryanair genomen zijn.

Ik ben benieuwd of er een vierde minister zal komen die wederom hetzelfde statement zal maken.

Ondertussen kijkt het cabinepersoneel ernaar. En onthoud vooral welke boodschap zij hieruit krijgen: hun problemen zijn niet prioritair voor onze politiek en magistratuur.