Fusies van politiezones: modernisering of verdoken besparing?

De plannen van minister Quintin om het aantal politiezones terug te brengen van 176 naar 60 domineren de krantenkoppen. De minister tracht de concepten te verkopen als dé oplossing voor een moderne veiligheidsarchitectuur, maar laten we eerlijk zijn: voor ons op de werkvloer roept dit vooral vragen op. Een fusie mag nooit een gedwongen doel op zich zijn; de veiligheid van de burger begint namelijk bij het welzijn van de politiemens.

De minister belooft dat het aantal politiemensen niet zal dalen, maar ACV Politie weet uit ervaring dat "efficiëntie" in de Wetstraat vaak een codewoord is voor besparingen. Kijk naar het trauma van de brandweerfusies uit 2015: de kosten voor gemeenten verdubbelden vaak, zonder dat de veiligheid er echt op vooruitging.

De vraag die zich opdringt: is groter wel altijd slimmer? Experts wijzen er terecht op dat het simpelweg vergroten van zones op een kaart een "analoge oplossing" is in een digitaal tijdperk. Na het debacle rond i-Police (kostprijs: 76 miljoen euro) weten we dat de overheid eerst haar technologische basis op orde moet hebben voor ze de hele structuur omgooit.

ACV Politie laat zich niet sussen met vage beloftes. Wij trekken met duidelijke eisen naar de onderhandelingstafel, gebaseerd op de Codex Welzijn op het Werk en concrete ervaringen uit het veld:

1. Onzekerheid vreet aan een mens. Daarom eisen wij formele garanties voor functiebehoud.

Een absoluut recht op behoud van een functioneel gelijkwaardige job is voor ons cruciaal.
In het fusieproces kan de (nieuwe) korpschef collega’s met een gespecialiseerde functie niet zomaar herplaatsen zonder hun uitdrukkelijk akkoord.
Alle sociale maatregelen moeten voor iedereen in de fuserende zones gelijk zijn.Een grotere zone mag niet betekenen dat je uren onderweg bent. Wij vragen een maximaal behoud van de gewone plaats van het werk (GPW).

2. Een grotere zone mag niet betekenen dat je uren onderweg bent. Wij vragen een maximaal behoud van de gewone plaats van het werk (GPW).

Indien verplaatsing toch nodig is, eist ACV Politie harde garanties, meer bepaald compensatie van extra reistijd als arbeidstijd en een kilometervergoeding en dit voor een overgangsperiode van minstens 3 jaar.
De criteria voor overplaatsing moeten objectief zijn, t.t.z. eerst vrijwilligers, dan pas kijken naar dienstanciënniteit of graad.

3. De wijkagent mag geen anoniem nummer worden. De beleidsmakers moeten de nabijheidspolitie expliciet verankeren in het zonaal veiligheidsplan. Schaalvergroting mag de afstand tussen politie en burger niet vergroten. Een fusie moet leiden tot een versterkte backoffice die de operationele teams ondersteunt, niet tot extra administratieve rompslomp.

4. Fusies brengen spanningen en een verhoogde mentale belasting met zich mee. ACV Politie eist daarom:

Transparante communicatie via een gemeenschappelijk intranet en dito nieuwsbrieven.
De aanstelling van vertrouwenspersonen en workshops rond veranderingsmanagement voor leidinggevenden.
ACV Politie wenst, als aanvulling op het basisoverlegcomité (BOC), een personeelsadviesraad en structurele terugkoppeling, zodat jullie stem niet verloren gaat in de nieuwe structuur.

Wij eisen zo snel mogelijk duidelijkheid over organigrammen en personeelsbehoefteplannen. Het geld dat eventueel vrijkomt door schaalvergroting, moet direct terugvloeien naar operationele ondersteuning en modern materiaal, niet naar de staatskas.

ACV Politie zal elke stap van dit proces kritisch opvolgen. Jullie statuut, jullie welzijn en jullie toekomst zijn onze prioriteit.

Samen sterk!

Alain Peeters,
Vast afgevaardigde ACV Politie

Je centrale op sociale netwerken