Op de bank voor de flexi-jobs

Op de bank voor de flexi-jobs

Auteur:  Bart Vannetelbosch

Juni 2026

Sedert 1 juli kunnen flexi-jobs in bijna alle sectoren worden ingezet. Een handig hulpje wanneer je veel werk hebt? Of hebt u toch liever een accordeon-uurrooster? 

Pieken uitvlakken door periodes met minder werk, dat is de bedoeling van het voorontwerp inzake de annualisering van de arbeidstijd, in het regeerakkoord omschreven met de term accordeon-uurroosters. Het voorontwerp maakt werkweken van 50 tot 60 uur mogelijk, in strijd met de Europese Arbeidsduurrichtlijn. Indien de voorwaarden en grenzen, met name 50 tot 60 uur per week en 12 uur per dag, van deze nieuwe arbeidsregeling worden nageleefd, zal er geen recht zijn op overloon voor de uren die binnen deze arbeidsregeling werden gepresteerd, schrijft de minister letterlijk in de memorie bij zijn voorontwerp van wet.  

Leuk om zoveel uren te mogen werken, ook al is het ongezond. Tegenover overuren staat traditioneel een toeslag. Vooreerst om de werknemer te compenseren voor het langere en ongezonde werk, maar evengoed om ongezonde werkweken duurder en dus minder aantrekkelijk te maken. 

Bescherming en compensatie van de betrokken werknemers is volgens het ontwerp niet langer nodig. We becijferden dat een doorsnee werknemer in de logistiek hiermee 377 euro netto op jaarbasis kan verliezen. Geld dat een werkgever vandaag betaalt aan werknemers die op onregelmatige basis meer uren werken. 377 euro die de hardwerkende Vlaming, Waal of Brusselaar vandaag verdient voor overuren die hij of zij presteert. Foetsie, doordat vaste werknemers in periodes met minder werk aan de kant geschoven kunnen worden. Nochtans voorziet het regeerakkoord de invoering van de annualisering zonder koopkrachtverlies. 

“Maar de invoering van annualisering sluit niet uit dat er nog werknemers overuren met toeslag kunnen presteren”, zoals sommigen publiek ter schamele verdediging durven aanvoeren. In theorie kan alles, maar het is naast de kwestie. Pieken die worden uitgevlakt door dalen – periodes met minder werk waarin de werknemer aan de kant geschoven wordt - garanderen geen perfecte uitvlakking. De 377 euro verlies in één jaar kan het volgende jaar slechts 350 euro bedragen. Maar zo lang het de bedoeling blijft om overloon te ontwijken, zoals de minister zelf in de toelichting bij het voorontwerp schreef, is koopkrachtverlies gegarandeerd.  In een reactie op VRT NWS ontweek minister Clarinval de vraag door op de flexibiliteit te wijzen die de werknemer zou krijgen om zijn werktijden aan te passen aan “zijn persoonlijk leven en zijn gezin”, waarover nochtans geen woord in het 17 bladzijden tellende voorontwerp. Het voorontwerp van de minister is gewoon geschreven op maat van en mogelijks zelfs door ondernemingen.  

Indien koopkrachtverlies niet de bedoeling van het wetsontwerp zou zijn maar slechts een neveneffect, wat is dan wel de bedoeling? Vaste werknemers opzetten tegenover flexibele arbeidskrachten? Vanuit de horeca bereiken ons intussen getuigenissen van vaste werknemers die op bepaalde dagen aan de kant worden geschoven omdat er voldoende studenten en flexi-jobbers zijn die het werk kunnen overnemen. Het verschil tussen de loonkost voor horeca-uitbater en het nettoloon ligt immers een stuk lager bij studenten en flexi-jobs dan voor vaste werknemers.  De horeca-uitbater minimaliseert zijn kosten door vaste werknemers aan de kant te schuiven. 

Een horeca-uitbater die dergelijke keuzes maakt is één zaak. Een regering die dit aanwakkert in alle sectoren door tegelijkertijd flexi-jobs uit te breiden en het aan de kant schuiven van vaste werknemers faciliteert door middel van annualisering, is waanzin. Het getuigt van bijzonder weinig respect als een Minister van Werk durft uitleggen dat dit in het voordeel van de werknemers is.