De realiteit is dat bijsturing nodig is

De realiteit is dat bijsturing nodig is 

Auteurs: Ann Vermorgen & Marie-Hélène Ska

Maart 2026

“Staken zal de realiteit niet veranderen”, aldus premier Bart De Wever. Dat klopt, maar het doel is dan ook net deze regering de realiteit te doen inzien. Namelijk dat er wel wat verandering nodig is als men ons land werkelijk een toekomstperspectief wil bieden. De realiteit is namelijk dat deze regering kiest voor een resem ideologische maatregelen die ons budgettair alleen verder doen wegzakken.  

Om te zien dat we budgettair enkel verder wegzakken, volstaat het om de projecties van het Federaal Planbureau te bekijken. Ook een realiteit is dat deze regering haar inkomsten niet op orde heeft. Daarvoor volstaat het de bijhorende cijfers van het Planbureau te bekijken. Nóg een realiteit is dat onze ‘te hoge uitgaven’ zich niet bij de sociale uitgaven bevinden, maar bij de economische.  Ook hier spreken de cijfers van zowel de Nationale Bank als Eurostat voor zich. Allemaal feiten.  

Ook op vlak van de pensioenhervorming kiest de regering er duidelijk voor de realiteit te negeren. Want de realiteit is dat mensen hun loopbaan niet retroactief kunnen overdoen. De realiteit is ook dat vrouwen vaker deeltijds werken, omdat de hele samenleving zich daar nog altijd impliciet én expliciet op organiseert. En de realiteit is de regering deeltijds werk nog wil uitbreiden, met contracten met een minimum van 1/10de arbeidsduur die amper rechten opbouwen. De kloof verkleinen? Ik dacht het niet. Een afstemming met én versterking van arbeidsmarktbeleid en kinderopvang in de regio’s? Daar is al helemaal geen sprake van.  

Een ander mooi voorbeeld van het ontkennen van de realiteit is de centenindex voor de lonen in de private sector. Ook hier wordt halsstarrig aan vast gehouden. Niemand kan ten gronde uitleggen wat de budgettaire meerwaarde is voor de overheid om de lonen in de private sector niet volledig te indexeren. Integendeel, een indexsprong kost de overheid middelen door misgelopen bijdragen en belastinginkomsten. En dat terwijl de werknemers hun loon verliezen. De regering hoopt dat verlies voor zichzelf te compenseren met een bijkomende loonmatigingsbijdrage, wat de vraag oproept waarom ze de maatregel in de eerste plaats neemt? 

Absurd genoeg wordt er dan wel aandacht gegeven aan de verzuchtingen van werkgevers die de ingreep willen neutraliseren voor de loonnorm én de loonmatigingsbijdrage willen beperken in de tijd. Terwijl de maatregel voor werkgevers al een voordeel geeft. Aangezien zowel lonen als barema’s worden geviseerd, dalen niet alleen de lonen van de huidige werknemers, maar ook van de toekomstige.  

Of het nu gaat over de arbeidsmarkthervormingen, de pensioenhervormingen of de maatregelen rond de index: de Raad van State heeft telkens bijzonder kritische adviezen gegeven. Zonder al te veel gehoor bij de regering. Ook dat is de realiteit. 

Het is dus aan het parlement om te doen waarvoor het verkozen is en de nodige bijsturing te geven aan de maatregelen die nu ter stemming worden voorgelegd. Het is tenslotte de wetgever die de wetten maakt, als de realiteitszin van de regering staakt.