Achter elke gevulde winkelkar schuilt een sterke ploeg

Wie een Lidl winkel binnenstapt ziet vooral volle rekken. Maar achter die rekken schuilt ook de inzet van heel wat werknemers in de distributiecentra, zoals LCL te Gullegem. Stéphanie Cornelissens en Jonathan Beunnens vertellen vanuit hun ervaring als orderpicker en ACV militant wat daar precies gebeurt en hoe syndicaal engagement leidt tot concrete verbeteringen.

De logistieke keten: een verhaal dat 24/7 loopt

Stéphanie: In ons distributiecentrum komen alle producten binnen, zowel de voeding als de non-food. Wij plaatsen die producten op de juiste posities en zorgen ervoor dat de nodige voorraad tijdig naar de winkelfilialen vertrekt. Dat vraagt heel wat logistieke organisatie, waar de meeste mensen niet bij stilstaan als ze hun boodschappen doen.

Jonathan: Het is hier een constante stroom van vrachtwagens, de hele dag door. Vrachtwagens die producten leveren en die vertrekken naar de verschillende winkels. Ook op zaterdag wordt er gewerkt en op zondag is er een namiddagploeg, vooral voor de verse voeding. Ook ’s nachts wordt gewerkt, want sommige winkels kunnen enkel ’s ochtends vroeg bevoorraad worden. Er is hier constant bedrijvigheid. 

De job: fysiek, maar werkbaar en menselijk georganiseerd

Stéphanie: Ik werk hier nu 19 jaar. Vroeger deed ik vooral de orderpicking, maar ondertussen zijn daar ook andere zaken bijgekomen. Ik houd van de variatie en de uren zijn voor mij ideaal. Ik begin vroeg, waardoor ik op tijd kan stoppen om aan de schoolpoort te staan. Dat maakt het interessant.

Jonathan: De combinatie met het gezin is inderdaad een pluspunt in ons bedrijf. Er wordt geluisterd en in de mate van het mogelijke rekening gehouden met je persoonlijke situatie. De week dat mijn kinderen bij mij wonen, begin ik bijvoorbeeld een uur later zodat ik ze ‘s morgen kan helpen met klaarmaken. De week dat ze er niet zijn, start ik vroeger. We hebben ook een goeie verstandhouding met de collega’s en daarnaast hebben we nog een aantal mooie voordelen. Er zijn hier dan ook best wat collega’s met heel wat anciënniteit in het bedrijf.

Syndicale kracht: van werkvloeridee naar realiteit

Stéphanie: Toen ik hier jaren geleden aan de slag ging, was er geen vakbondsvertegenwoordiging. Ik was jong en enthousiast en heb toen zelf initiatief genomen. Ik kon vanuit het ACV meevolgen en de eerstvolgende sociale verkiezingen stond ik op de lijst. Ik ben ondertussen al vier keer verkozen.

Jonathan: Bij mij begon het vooral met een gezonde nieuwsgierigheid. Ik wou begrijpen hoe alles in elkaar zat. Als je écht iets wil veranderen, dan moet je je engageren. Ondertussen ben ik plaatsvervangend voor de ondernemingsraad en het CPBW. 

Stéphanie: Het mooie is dat we bezorgdheden en noden van onze collega’s ook effectief op tafel kunnen leggen. Collega’s kaarten iets aan en wij kunnen er dan mee aan de slag. Naast de afspraken die gemaakt worden op sectorniveau, zoals de stijging van de maaltijdcheques, hebben we ook in ons bedrijf al een aantal zaken kunnen realiseren. Zo is er door de hoge brandstofprijzen van een aantal jaren geleden een systeem met kortingsbonnen ontstaan als extra duwtje in de rug. Ook de duur van de pauzes zijn flexibeler geworden, we krijgen cadeaucheques en een extra ‘Kerstpremie’ op het eind van het jaar.

Jonathan: Twee keer per jaar hebben we ook een interzetelvergadering met de verschillende distributiecentra van Lidl. Dan kunnen we overleggen en afstemmen tussen de centra. Kleine ideeën kunnen grote verbeteringen worden.

Stéphanie: Wat mensen niet altijd begrijpen, is dat het realiseren van bepaalde zaken tijd vraagt. Je kan niet zomaar een vraag stellen en verwachten dat het volgende week al gerealiseerd is. Er moeten afspraken gemaakt worden tussen de centra en ook met mensen van Lidl. We moeten dus soms wat geduld hebben. Maar geduld loont!