Nu zeg ik “ja” tegen mijn “neen”
Els Feys (54) uit De Haan werkt al jarenlang in de zorg. Ze was actief bij familiehulp en is nu zorgkundige in het Herstelverblijf Duneroze in Wenduine. Als lid van het ACV was ze in het verleden actief als vakbondsafgevaardigde en militantenvoorzitter van de toenmalige regio Oostnieuwkerke, Staden, Westrozebeke. Vandaag inspireert ze met haar boek Ik leef wie ik ben, een praktische gids om jezelf terug te vinden.
De tramreis van het leven
Het leven van Els staat in het teken van mensen, maar lange tijd voelde ze dat iets niet juist zat. ‘We zijn maar bezig en vergeten onszelf,’ vertelt ze. ‘Ik kon geen ‘neen’ zeggen. Leefde volgens wat anderen van mij verwachtten en moest me constant aanpassen om erbij te horen. Dat zorgde voor heel wat stress en uiteindelijk ook een negatieve impact op mijn gezondheid. We leren als kind op school veel over de wereld, maar weinig over onszelf. Nu zeg ik “Ja” tegen mijn “Neen”.’
Els begon aan een zoektocht naar hoe het anders kon. Ze las veel boeken en kreeg steeds vaker de vraag hoe zij de dingen aanpakte. ‘Eerst verwees ik door naar boeken die mij ook hadden geholpen. Maar die boeken zijn vaak complex, waarna ik het plan had opgevat om zelf een boek te schrijven dat begrijpelijk is voor iedereen. Het werd een handleiding over hoe je jezelf kan terugvinden in het leven. Een boek over bewustwording, positief denken & passie, acceptatie & loslaten, vergeven en de laatste halte leef!. Samen stappen we in gedachten op de tram. De vijf eerste haltes reis ik met je mee en wijs ik de weg. In de laatste halte laat ik je los om zelf op ontdekking te gaan.’
De vakbond als inspiratie
Het engagement van Els in het ACV was naar eigen zeggen ook een bron van inspiratie. ‘Vakbondswerk leerde me luisteren, communiceren en kijken met een ruime blik. In de dagelijkse gesprekken en contacten heb ik veel geleerd. Ik vond er altijd wel iets in voor mezelf. Ik kon ook steeds mezelf zijn. Respect is er heel belangrijk, voor iedereen en tussen iedereen. Verbinding is de sleutel, zowel op de werkvloer als in het leven. Vakbonden hebben het vandaag niet gemakkelijk. Solidariteit komt onder druk te staan. We kunnen tegenwoordig ook bijna alles van thuis via onze GSM of laptop. Daardoor verliezen we echter de verbinding tussen mensen. Die verbinding moeten we opnieuw proberen te stimuleren. Als we gezond door het leven willen gaan, dan hebben we sociaal contact en een doel nodig. Inzet voor je collega’s, werkgever, omgeving, … maakt daar deel van uit.’
Toch betekent dit voor Els niet dat je geen aandacht moet hebben voor jezelf. ‘Verbinding betekent niet dat we enkel oog moeten hebben voor anderen. We moeten weten wat er leeft in de wereld zonder de essentie van onszelf en ons eigen leven uit het oog te verliezen. Alleen als we ook goed voor onszelf zorgen kunnen we er zijn voor anderen. Mijn boek helpt je de weg te vinden in deze evenwichtsoefening. We zitten samen op de tramreis van het leven. Mijn wens is dat mensen aan het eind van de reis kunnen zeggen dat ze geleefd hebben zoals ze zelf zijn en niet zoals anderen dat wilden.’
Ik leef wie ik ben heeft als doel mensen te helpen om sterker en authentieker te leven. Ondertussen is Els druk aan het schrijven aan haar tweede boek, Zout waar de zee me bracht. Een autobiografie waarbij ze de lezer meeneemt doorheen haar leven en de lessen die dit leven haar hebben gebracht. Haar tweede boek verschijnt na de zomer 2026.
Meer info of een boek bestellen? www.elsfeys.be – www.studiobewust.be