Openbaar in Wonderland
Welkom in Wonderland. Het land waar minder mensen meer moeten doen, waar besparingen vooruitgang heten.
We zijn met zijn allen in de konijnentunnel getuimeld. We laten onze politici besparen op openbare diensten en verwachten tegelijk dezelfde dienstverlening. We slikken netjes het menu dat de regering ons onder het mom van efficiëntie en flexibiliteit voorschotelt.
Wat we daarbij vergeten, is dat achter elke openbare dienst mensen staan. Mensen die bussen besturen, die zorg verlenen, die branden blussen, die kinderen opvangen, onze veiligheid bewaken, het huisvuil ophalen,.... En die mensen botsen steeds vaker tegen grenzen.
Uit de recente bevraging van ACV Openbare Diensten bij bijna 7.000 werknemers blijkt dat pijnlijk duidelijk: 75 procent is trots op de job, maar bijna 39 procent heeft onvoldoende tijd om het werk goed te doen. Meer dan de helft overweegt een andere job en 60 procent vreest de job niet vol te houden tot de pensioenleeftijd.
Dat zijn geen mensen die niet willen werken of niet flexibel zijn. Dat zijn mensen die hun werk goed willen doen, die kwaliteit willen bieden, die mensen willen helpen maar daarvoor steeds minder ruimte krijgen.
Curiouser and curiouser
Besparingen op de overheid, het gaat er vandaag in als zoete koek op een theekransje. Je kan het zo gek niet bedenken: vervanginsgratio’s van 2 op 5, 1 op 3 of zelfs meer. AI als het nieuwe ei van Columbus. Minder arbeidsbemiddelaars terwijl de regering meer mensen aan het werk wil. Minder aantrekkelijke arbeidsvoorwaarden, terwijl men expertise in huis wil houden. Minder geld voor gemeenten terwijl de hete federale en Vlaamse aardappeltjes op het bord van maatschappelijk werkers van OCMW’s belanden, afbouw van civiele veiligheid terwijl het land in brand staat, ...
Zolang het maar bij die logge overheid gebeurt, lijkt het een ver-van-mijn-bed-show!
Tot die show plots in jouw straat belandt: de bus die niet komt, een jarenlange wachtlijst voor opvang van je kinderen. Huisvuil dat blijft liggen, Een zorgverlener die geen tijd heeft voor je behoeftige ouder. Te weinig brandweermannen om een beschermd stuk natuur te redden. Een overbelast noodnummer. Dan is “de openbare sector” plots geen abstract verhaal meer.
En dan nog wordt de openbare sector op de slachtbank gelegd…. Niet de overheid als werkgever, wel de mensen die zich dag in, dag uit inzetten om zo goed mogelijk te blijven presteren in vaak heel moeilijke omstandigheden.
Volg niet blind het witte konijn
Net daarom kijken we best wat vaker voorbij het stigma van de werknemer bij de overheid en de ondertussen evidente reflex om het begrotingscijfer op orde te krijgen.
Want achter elke geschrapte functie zit een taak. Achter elke taak zit een werknemer.
En achter die werknemer zit een burger die nood heeft aan hulp. Investeren in openbare diensten is investeren in onze economie. Sterke openbare diensten dragen bij tot werkgelegenheid en consumptie en zorgen voor zekerheid in moeilijke tijden. Toch wel bijzonder dat wanneer de feiten dit bewijzen onze politici het tegendeel blijven beweren. En misschien erger nog , dat de publieke opinie helemaal meegaat in dat verhaaltje…
Besparen op openbare diensten is geen mathematische oefening om de rekening te doen kloppen, maar wel een goocheltruc die verdoezelt dat de regering de rekening opnieuw bij de burger dropt. Het is besparen op wat werknemers bij openbare diensten echt voor ons betekenen in de voor ons vanzelfsprekende leefbare maatschappij.
Daarom verdient de werknemer in de openbare sector meer dan applaus wanneer het goed uitkomt. Hij verdient respect. Respect voor de job. Voor de expertise. Voor de al zeer flexibele grenzen. En voor de verantwoordelijkheid die hij elke dag neemt.
En de burger verdient eerlijke politici die een warme leefbare maatschappij hoog in het vaandel dragen. Politici die investeren in publieke diensten zodat iedere burger vandaag en morgen mee kan.
Wake up big giant, wake up!
Hoog tijd dus om te ontwaken! Wacht niet tot het loket dicht is. Wacht niet tot jouw bus niet meer rijdt. Wacht niet tot de wachtrij waar jij belandt helemaal eindeloos wordt. Wacht niet tot jij degene bent die hulp nodig heeft.
Openbare dienstverlening is geen luxe. En de mensen die ze elke dag waarmaken, zijn geen kostenpost. Ze zijn een investering in een leefbare maatschappij voor iedereen.