• Stop de aanval op de pensioenen van vrouwen

  Vrouwen betalen een dubbele prijs. Tijdens hun loopbaan verdienen ze minder en krijgen ze minder kansen op promotie. Die ongelijkheid stopt niet bij het pensioen. Veel vrouwen moeten rondkomen met een pensioen dat nauwelijks volstaat om van te leven, of zelfs onder de armoedegrens ligt. Vandaag bedraagt de gemiddelde pensioenkloof tussen vrouwen en mannen 28%.

  Dat is geen toeval. Pensioenen worden berekend op basis van loon en loopbaanjaren. Omdat vrouwen vaker zorgtaken opnemen en vaker deeltijds werken, bouwen zij minder pensioenrechten op. Dit is geen individuele keuze, maar een structureel probleem dat vrouwen financieel afhankelijk en kwetsbaar maakt. 

  Toch kiest de Arizona-regering voor beleid dat deze ongelijkheid verder verdiept. Onderbroken loopbanen en deeltijds werk worden bestraft. 

  Veel vrouwen halen de wettelijke pensioenleeftijd van 67 jaar niet, terwijl de regels voor vervroegd pensioen net worden verstrengd. Voortaan tellen voor vervroegd pensioen alleen jaren mee waarin minstens 156 dagen werd gewerkt, tegenover 104 dagen vroeger. Bovendien wordt een loopbaan van 42 loopbaanjaren vereist.

  Wie bij pensionering (vervroegd of op de wettelijke pensioenleeftijd) niet aan 35 effectieve loopbaanjaren van telkens 156 dagen komt en minstens 7.202 dagen in totaal, krijgt een pensioenmalus (boete), met een gemiddeld verlies van 462 euro per maand. 49% van de vrouwen wordt hierdoor getroffen, tegenover 22% van de mannen. Van alle gepensioneerden die geen 35 loopbaanjaren halen, zijn 8 op de 10 vrouwen. 

  Na een leven van hard werken op de werkvloer, in het huishouden en zorg voor het gezin, straft de Arizona-regering vrouwen af in hun pensioen, daarom eisen wij: 

  • Schaf de pensioenmalus af.

  • Behoud de gelijkstellingvan zorgverloven, ziekte en werkloosheid…

  • Stel realistische loopbaanvoorwaarden op en herwaardeer zorgarbeid.

  • Maak retroactieve maatregelen ongedaan: opgebouwde rechten moeten gerespecteerd worden.

• Stop de flexibilisering en onzekere arbeid

  De afschaffing van de minimale wekelijkse arbeidsduur maakt het mogelijk voor werkgevers om contracten aan te bieden van slechts enkele uren per week. Tegelijk versoepelt de regering nacht-, weekend- en zondagarbeid. Avond- en nachtwerk worden zo “normaal” en minder vergoed.

  Vrouwen werken vandaag al vaker in deeltijdse, laagbetaalde jobs met onzekere contracten. Deze maatregelen creëren geen extra kansen, maar meer inkomensonzekerheid, onvoorspelbare uurroosters en minder sociale bescherming.

  De belangrijkste reden waarom vrouwen deeltijds werken, is zorg. Ze zorgen voor kinderen, ouderen of andere afhankelijke personen. Zolang kinderopvang, zorgvoorzieningen en openbaar vervoer niet voldoende toegankelijk zijn, is voltijds werken voor veel vrouwen geen haalbare optie.

  Toch worden onzekere en flexibele contracten voorgesteld als “keuzevrijheid”. In werkelijkheid maken ze mensen financieel afhankelijk en kwetsbaar. Dit is geen vrije keuze, maar het gevolg van een arbeidsmarkt die zorgtaken doorschuift naar gezinnen en flexibiliteit oplegt zonder bescherming.

  De Arizona-regering voert dit beleid bewust door in naam van economische efficiëntie. Ze schaft de minimale arbeidsduur af, versoepelt nacht- en zondagsarbeid en laat extreem korte contracten toe zonder inkomenszekerheid. Tegelijk dreigt de inkomensgarantie voor deeltijdwerkers te verdwijnen.

  Flexibilisering duwt vrouwen in armoede en onzekerheid en maakt de combinatie van betaald werk en privéleven onmogelijk, daarom eisen wij: 

  • Voer collectieve arbeidsduurvermindering in met behoud van loon.

  • Stop de verdere flexibilisering van arbeid en garandeer zekere en degelijke contracten.

  • Behoud de inkomensgarantie-uitkering voor deeltijdwerkers.

• Stop de besparingen – investeer in zorg en openbare diensten

  De kinderopvang in België zit nog steeds in een diepe crisis. Jarenlange besparingen hebben geleid tot lage lonen, hoge werkdruk en slechte werkomstandigheden. Daardoor haken veel kinderbegeleiders af en is er een groot tekort aan personeel. Ouders komen terecht op lange wachtlijsten en betalen hoge tarieven. In Vlaanderen alleen al is er een tekort van ongeveer 30.000 opvangplaatsen. Zelfs waar er gebouwen zijn, blijven plaatsen leeg omdat er te weinig kinderbegeleiders zijn.

  Zonder betaalbare en toegankelijke kinderopvang kunnen veel vrouwen niet terugkeren naar werk of studies. Ze worden gedwongen om deeltijds te werken of financieel afhankelijk te blijven. Dat vergroot de ongelijkheid en het armoederisico.

  Deze problemen staan niet op zichzelf. In alle openbare diensten zien we dezelfde besparingslogica. Er zijn tekorten in het onderwijs, het openbaar vervoer is ondergefinancierd, de gezondheidszorg is uitgehold en er zijn lange wachtlijsten in de ouderenzorg en jeugdhulp. Wanneer publieke diensten tekortschieten, schuift de zorg terug naar gezinnen. Binnen die gezinnen komt die zorg vooral bij vrouwen terecht.

  De Arizona-regering blijft vasthouden aan besparingen in zorg en openbare diensten. De aangekondigde investeringen zijn onvoldoende om de structurele tekorten op te lossen. Gelijke kansen beginnen bij zorg. Wie werk en privé echt wil combineren, wie vrouwen economische onafhankelijkheid wil geven en wie armoede wil bestrijden, moet investeren in sterke publieke diensten.

  Een samenleving die zorg collectief organiseert, geeft meer autonomie aan vrouwen. Zorg is het fundament van onze samenleving, daarom eisen we:

  • Stop de besparingslogica en investeer massaal in collectieve en toegankelijke openbare diensten, zoals  zorg, onderwijs en openbaar vervoer.

  • Versterk de lonen en arbeidsvoorwaarden van personeel in openbare diensten.

  • Maak werk van toegankelijke zorgverloven zonder anciënniteitsvoorwaarden met voldoende hoge vergoedingen.

• Versterk reproductieve en seksuele rechten

  Ook in 2026 blijft het recht om zelf te beslissen over ons lichaam een belangrijk strijdpunt. De Belgische abortuswet is nog altijd streng en onrechtvaardig. Elk jaar worden honderden zwangeren gedwongen om na twaalf weken naar het buitenland te reizen voor een abortus.

  Voor mensen in een kwetsbare situatie is dat extra zwaar. Zij botsen op veel drempels, zoals ingewikkelde administratie, hoge kosten en afhankelijkheid van anderen. Al jaren vragen abortuscentra, feministische organisaties en wetenschappers om de abortustermijn te verlengen en de verplichte wachttijd af te schaffen. Toch blijven politici deze hervormingen blokkeren.

  Zelfbeschikking gaat over meer dan abortus. Ze wordt ook ingeperkt door regels en verboden. Kledijvoorschriften en hoofddoekenverboden in scholen, universiteiten en op de werkvloer beperken de toegang tot onderwijs en werk, en raken vooral vrouwen.

  Ook trans, queer en genderdiverse personen botsen op de grenzen van zelfbeschikking. Lange wachttijden, beperkte toegang tot gespecialiseerde zorg en een gebrek aan ondersteuning tonen hoe beleid hun noden negeert en hun rechten inperkt.

  Laten we bovendien niet vergeten dat seksueel geweld tegen kinderen en genitale verminking nog steeds taboes zijn in onze samenleving en onderwerpen die in het beleid te vaak over het hoofd worden gezien.

  Onze lichamen zijn geen onderwerp voor politieke spelletjes. Wij hebben het recht om zelf te beslissen. Daarom eisen we: 

  • Garandeer volledige zelfbeschikking over ons lichaam, met volledige depenalisering van abortus, afschaffing van de wachttijd en verlenging van de wettelijke termijn tot 20 weken.

  • Maak een einde aan discriminatie via kledingvoorschriftenin het onderwijs, openbare diensten en de arbeidswereld.

  • Garandeer toegang totgespecialiseeerde zorg voor trans, intersekse en genderdiverse personen.

• Verdedig onze democratische rechten en het middenveld

  Dat vrouwen vandaag kunnen stemmen en een eigen bankrekening hebben, lijkt vanzelfsprekend. Dat was ooit anders. Deze rechten werden als radicaal en zelfs gevaarlijk bestempeld. Vrouwen kregen ze niet in de schoot gegooid, maar dwongen ze zelf af. Ze verenigden zich en voerden strijd, vaak tegen de stroom in.

  Sterke sociale bewegingen en een sterk middenveld zijn cruciaal voor vrouwenrechten én voor democratie. Ze maken het mogelijk dat mensen zich organiseren, hun stem laten horen en machthebbers ter verantwoording roepen.

  Vandaag staat dat middenveld onder zware druk. De Arizona-regering wil kritische organisaties het zwijgen opleggen. Minister van Binnenlandse Zaken Quintin werkt aan een wet die de ministerraad toelaat om organisaties als ‘gevaarlijk’ of ‘radicaal’ te bestempelen en te verbieden, zonder tussenkomst van een rechter. Onder het mom van ‘veiligheid’ kan de regering zo organisaties bestraffen die hen bekritiseren. Dat vormt een ernstige bedreiging voor onze democratische rechten. Het Federaal Instituut voor de Rechten van de Mens gaf hierover al een negatief advies.

  Ook regionale en lokale overheden zetten het mes in het middenveld. De Vlaamse regering bespaart 3,5 miljoen euro op sociaal-culturele organisaties. De Franstalige gemeenschapsregering doet hetzelfde. Zelfs lokale besturen, zoals Antwerpen, schrappen middelen voor sociale organisaties en dienstverlening. Deze besparingen treffen mensen in kwetsbare situaties het hardst.

  Zonder middenveld geen democratie en gelijke rechten. Daarom eisen wij:  

  • Bescherm het recht op protest en organisatie, zonder politieke inmenging.

  • Hou wetten tegen die sociale, feministische of kritische organisaties kunnen verbieden zonder rechterlijke toetsing.

  • Stop besparingen en garandeer structurele financiering voor middenveld-, vrouwen- en sociale organisaties.

Voer mee actie op 8 maart!

In elke provincie organiseert ACV Gender op 8 maart krachtige, zichtbare acties op de werkvloer. Gebruik het beeldmateriaal en mobiliseer je collega's!👇

Affiche Super Maria 2026 (A4)

Affiche Super Maria 2026 (A4 print)

Flyer Super Maria 2026 (A5)

Flyer Super Maria 2026 (A5 print)

Meer info over Arizona