De OCMW-wet viert vandaag haar 50ste verjaardag, maar valt er eigenlijk wel iets te vieren? Het oorspronkelijk doel van de wet om iedereen een menswaardig bestaan te bieden stond nooit eerder zo onder druk als vandaag. 

De sociale dienst viel de voorbije jaren van de ene crisis in de andere: van corona naar de oorlog in Oekraïne. Maatschappelijk werkers zaten op hun tandvlees, maar bleven doorgaan om toch iedereen in nood te helpen. 

De beslissing van de federale regering om de werkloosheidsuitkering in de tijd te beperken is geen onverwachte crisis. Integendeel, het is een bewuste beleidskeuze, om mensen in nood, aan de rand van de maatschappij, nog verder de afgrond in te duwen. Het is een keuze waarbij sanctioneren het doel wordt en maatschappelijk werkers letterlijk hun eigen leven op het spel zetten. We zien een zorgwekkende stijging in het aantal agressiegevallen als gevolg van de recente beslissingen.

Het beleid van vandaag staat mijlenver van de oorspronkelijke doelstelling van de OCMW-wet, namelijk mensen die in armoede terecht komen, helpen en ondersteunen zodat ze een kans krijgen op een beter leven. 

De getuigenissen die we vorig jaar verzamelden zijn nog steeds brandend actueel. We stapten naar Minister Van Bossuyt met onze aanbevelingen en vroegen de werkdruk aan te pakken, een oplossing te vinden voor de administratieve werklast en ervoor te zorgen dat de opdracht van een maatschappelijk werker opnieuw mensen helpen en kansen bieden wordt. 

Helaas, intussen zijn we een jaar verder en is de situatie enkel nog dramatischer geworden. Door de recente wijziging van artikel 34 van het KB van 11 juli 2002 komen onbedoeld nog meer gezinnen die nu al in een precaire situatie zitten in grotere armoede terecht. De wijzing houdt immers een verandering in van de berekening van de bestaansmiddelen van een leefloonaanvrager. De wijziging betekent nòg meer administratieve werklast voor maatschappelijk werkers en nòg minder tijd om in te zetten op begeleiding van mensen. Maatschappelijk werkers zien door het bos de bomen niet meer, stellen hun rol in vraag en sommigen dreigen echt af te haken en de sector te verlaten.

Misschien moet onze regering toch de OCMW-wet, die vandaag haar 50stee verjaardag viert, nog even grondig herlezen vooraleer zij komen aanschuiven aan de feesttafel!