Medewerkers van gesloten centra worden dagelijks geconfronteerd met agressie, ontsnappingspogingen, zelfverwonding om repatriëring te vermijden, vernielingen en intimidatie. Wat ooit uitzonderlijke situaties waren, is vandaag een dagelijkse realiteit geworden. Dat moet dringend aangepast worden. 

Iedereen heeft recht op een menswaardige behandeling, zowel de bewoners van de gesloten centra als de medewerkers die er dagelijks het beste van zichzelf geven.

Sinds de afschaffing van de Maghrebquota zien de medewerkers een duidelijke verandering op het terrein. Waar vroeger leefgroepen van ongeveer 30 bewoners bestonden uit een mix van verschillende nationaliteiten, zien we vandaag vaker dat bepaalde nationaliteiten sterk vertegenwoordigd zijn binnen dezelfde leefgroep. Dit zorgt voor bijkomende spanningen en een toenemende agressie tegenover het personeel.

Tegelijk kampen verschillende centra nog steeds met operationele problemen. In een aantal gevallen wordt de minimale personeelsbezetting niet gehaald, terwijl men toch bepaalde werkingsmodellen, zoals het change-concept, wil toepassen. In de praktijk is dit onhaalbaar en brengt het de veiligheid van medewerkers ernstig in gevaar.

De realiteit op de werkvloer wordt te vaak genegeerd. De werknemers zijn moe. Jarenlang werd gewerkt met een chronisch personeelstekort. Hoewel de laatste tijd inspanningen zijn geleverd om de bezetting te verbeteren, is de situatie op de werkvloer niet langer houdbaar. Te veel medewerkers vertrekken elke dag naar hun werk met de onzekerheid of ze veilig naar huis zullen terugkeren.

Wij vragen niet het onmogelijke. Wij vragen respect, voldoende personeel, realistische beleidskeuzes en bovenal een veilige werkomgeving voor iedereen. Want zonder gemotiveerde en beschermde medewerkers is een menswaardige opvang en begeleiding van bewoners eenvoudigweg niet mogelijk.