Het crisisbeleid van Fedasil sleept al jaren aan. Dat is niet meer houdbaar voor de personeelsleden. Zij moeten werken in schrijnende omstandigheden, met te weinig personeel en te weinig middelen. Tegelijkertijd wordt er onder het mom van een crisis maximale flexibiliteit verwacht. Dat de regering nu interimarbeid wil introduceren, is de druppel. Het personeel zit compleet op haar tandvlees. ACV Openbare Diensten trekt aan de alarmbel.

Het is genoeg geweest. Genoeg met het “crisis”-beleid dat al jaren aansleept en niet langer op deze manier verder kan. Al jaren spreekt men bij Fedasil van “tijdelijk”, “crisis” en “later”. Al jaren slikken de medewerkers van Fedasil die uitleg. Al jaren steken zij nog ‘een extra handje bij’, ‘tijdelijk’, ‘maar even’. Jaar na jaar zien ze hetzelfde gebeuren. Jaar na jaar trachten ze ideeën aan te brengen over hoe een “tijdelijke crisis” voorkomen kan worden en wat ze geleerd hebben uit het verleden. Al jaren lijkt het een operatie doofpot te zijn. De vakbonden proberen iedere keer opnieuw voor overleg te zorgen en zo goed mogelijk de bezorgdheden aan te brengen. Iedere keer opnieuw volgt er een “crisis”, waardoor alles terug “on hold” wordt gezet.

Vandaag bevinden we ons opnieuw in een schrijnende situatie: mensen slapen op straat, er is een groot tekort aan opvangplaatsen en er is te weinig personeel. En het liefst van al steken we onze hand vooral niet in eigen boezem: het is oorlog in Oekraïne, het is de situatie na de corona, het is de krapte op de arbeidsmarkt … Fedasil kan inderdaad niets doen aan die omstandigheden.

Toch zijn er nog een heleboel zaken waar Fedasil en de federale regering wél verantwoordelijk voor zijn. Als je bij Fedasil werkt, werk je voor de overheid. De omstandigheden waarin en waaronder het personeel moet werken, zijn echter niet om over naar huis te schrijven:

• Contracten bepaalde duur voor haast alle centra en alle functies
• Functies die niet altijd duidelijk omschreven zijn, noch duidelijk zijn in de uitvoering ervan
• Er wordt maximale flexibiliteit verwacht bij het uitvoeren van je job (want het is “crisis” en “tijdelijk”)
• Uurroosters die per functie en per centrum volledig anders zijn. Men spreekt in de vacature van “variabele” of “flexibele” uurroosters. In de realiteit gaat het over vroege en late shiften (waar er ook veel variatie bestaat per centrum) en weekenden. Het personeel wordt gevraagd om “standby” te staan op vrije dagen en kan zo opgeroepen worden indien nodig. De compensatie hiervoor? Een half uur extra recuperatie.
• Onderbezetting op diensten en dus ook: geen mogelijkheid tot opleiding, want het is “crisis”
• Overdreven aantal overuren wegens onderbezetting, alsook de onmogelijkheid die op te nemen
• Een groter risico op incidenten door het tekort aan personeel en de overbevolking in de centra
• Tekorten aan materiaal, hygiëne, veiligheid, ruimte … maakt het werken bij Fedasil extreem moeilijk
• Tijdens corona: geen coronapremie, noch voor de medewerkers die instaan voor de opvang van asielzoekers, noch voor de medische diensten, alleen een “merci” op mail.
• Vóór corona: geen risicopremie, noch voor de ziektes die soms circuleren, noch voor het risico op bedwantsen of schurft, iets wat in overbezette centra vaker wél dan niet circuleert

Het voorstel vanuit het Kabinet om nu tijdelijk te willen werken met interimarbeid, geeft meer dan ooit aan dat men de kérn van de zaak - het welzijn van de medewerkers voorop stellen om zo een goede opvang te kunnen organiseren – weigert aan te pakken.

Het personeel heeft ondersteuning nodig. Het personeel wil dat men iets doet aan de opvang van alle mensen die nu op straat slapen. Het personeel haalt al jaar en dag alles uit de kast om dat zo goed mogelijk te doen. En nu is het genoeg. We zijn te lang braaf en stil geweest, want als medewerkers van Fedasil op straat komen, mondt dat in de media te vaak uit in een migratiedebat. Het gaat nu over de medewerkers, de mensen die de bewoners opvangen en verder helpen. De mensen die al jaar en dag alles uit de kast halen en nu omvallen. Omdat als ze nog een keer “crisis” en “tijdelijk” horen, ze door het dak springen. Het wordt tijd dat men de taak van Fedasil als regering omarmt en dat men investeert in structurele zaken zodat men de woorden “crisis” en “tijdelijk” in de kast kan steken. Het is tijd dat de medewerkers van Fedasil hun job met trots en voldoening kunnen doen. En niet omdat niemand anders het zal doen als zij het niet doen.  De medewerkers weigeren nog de lasten op hun schouders te dragen van zij die liever de andere kant opkijken.

Ja, er zijn asielzoekers.

Ja, België is verplicht om die op te vangen.

Ja, het is de taak van Fedasil om dit te doen.

Ja, de werkomstandigheden en arbeidsvoorwaarden moeten in orde zijn met de wettelijke regelgeving.

Ja, het gaat hier wel degelijk over medewerkers van de federale overheid.

Ja, de overheid mag beginnen met ein-de-lijk eens het goede voorbeeld te geven.

Ja, en dat mag nu – midden in een “crisis”.