Campagne voeren omdat ... het feest is

De Sociale Zekerheid is jarig. De ‘eerste steen’ werd 75 jaar geleden gelegd. Die verjaardag zal zeker uitgebreid gevierd worden.

Campagne voeren omdat… er heel wat uitdagingen zijn

In een huis van 75 jaar mag al eens wat gerenoveerd worden. Met welk plan gaan we aan de slag? Hoe vrijwaren we het unieke en authentieke karakter dan dit huis? Door wie of wat wordt dit kostbare goed bedreigd?

We gaan de komende jaren geen enkele vraag uit de weg en willen samen met werknemers bepalen hoe de toekomst van de sociale zekerheid er moet uit zien!

  • De sociale zekerheid is te evident geworden. Veel werknemers geloven dat het systeem er altijd geweest is en altijd zal zijn. Dat gebrek aan appreciatie is een verzwakking. Werknemers moeten terug beseffen dat dit hun systeem is, en geen ver afstaande overheidsdienst.
  • Bepaalde politieke partijen zien in de sociale zekerheid een vetpot waar nog veel bespaard kan worden. Ze vergeten echt dat die pot niet van hen is. Daarom laten ze maar al te graag uitschijnen dat sociale zekerheid extra belastingen zijn. Van voorbije besparingen in de sociale zekerheid zijn behalve wat kruimels enkel aandeelhouders en werkgevers beter geworden. Sommige partijen willen de sociale zekerheid laten vervangen door privaatverzekeraars, zoals in de VS. Die willen hun winst uiteraard optimaliseren, waardoor minder geld overblijft voor de vergoedingen uiteraard.
  • Mensen zijn gaan geloven dat ze zelf voor alles verantwoordelijk zijn en zelf alle schuld dragen bij pech in het leven. De individualisering heeft zeker goeie kanten, maar slaat vandaag veel te ver door. We zijn vergeten dat we behalve individuen ook deel uitmaken van een collectief, en een samen-leving vormen.
  • Nieuwe technologieën verstoren de werking van oude systemen. Automatisering, robotisering, digitalisering… Wij zijn daar niet boos om of vies van, maar moeten wel bewust zijn van de mogelijke gevolgen. Werknemers kunnen dan wel vervangen worden, er kunnen nieuwe sectoren ontstaan, maar werknemers verliezen daar niet hun recht op een waardig leven mee.
  • Loopbanen zijn niet meer wat ze geweest zijn. Interim, flexijobs, gemengde loopbanen, zelfstandige bijberoepen… Er is afstemming en vereenvoudiging nodig zodat mensen zicht hebben op hun rechten.
  • De financiering van de sociale zekerheid komt in het het gedrang. Toch als je geen uitgeklede magere versie wil. Omwille van tal van kortingsystemen voor werkgevers, algemene verlaging van de bijdragen verliezen we miljarden aan de inkomstenzijde. Bovendien is er een groeiende groep van mensen die een inkomen verwerft uit hun vermogen of kapitaal. Niet door arbeid dus. Op zulke inkomsten betaal je geen sociale zekerheid, terwijl je wel meegeniet. Reden genoeg dus om dringend gesprekken op te starten over de inkomstenzijde van de sociale zekerheid.
Sterkste sociale zekerheid: iedereen draagt bij

Solidariteit is het sleutelwoord van een sterke sociale zekerheid. Het besef hebben dat die collectieve spaarpot ervoor zorgt dat jouw risico verzekerd is. Er zal voor jou gezorgd zal worden als het leven jouw mindere kaarten bedeelt.

Uiteraard staat niemand te springen om die kaarten te krijgen. Niemand wil opzettelijk in de invaliditeit of werkloosheid terecht te komen. De wachtrij van mensen die een langdurige ziekte willen is ook beperkt… Het overkomt je.

We dragen allemaal bij via de RSZ-afhoudingen. Wat je ziet op je loonbriefje, maar ook het deel dat de werkgever rechtstreeks doorstort aan de sociale zekerheid. In principe mag je de volledige ‘loonkost’ zien als uitgesteld loon.

Wie die solidariteit ondergraaft, heel bewust of uit onwetendheid, verzwakt de hele structuur. En neem het van ons aan, werknemers zijn beter af met een sterke collectieve structuur, dan met duurdere individuele en aanvullende privé-verzekeringen.

Sterkste sociale zekerheid: iedereen geniet erbij

Terugbetaling van dokterskosten, eenvoudige of complexe medische behandelingen en medicijnen, invaliditeit, (tijdelijke) werkloosheid, ouderschapsverlof, landingsbanen, arbeidsongevallen, pensioen, vakantie…

De ene leeft langer dan de andere. De ene komt een risicovoller beroep dan de andere. De ene kiest voor kinderen, de andere niet. De ene kreeg een sterk gestel, de andere niet. De ene wordt door pech overvallen, de andere ontsnapt er net aan. De ene wordt ontslagen om komt in een faillissement terecht, de andere in een succesvol bedrijf.

Niemand heeft zijn leven 100% in de hand. Maar Iedereen geniet sowieso op meerdere manieren van onze sterke uitgebouwde sociale bescherming. De een wat meer van dit, de andere meer van dat.

En van sommige potjes zijn wel al heel blij dat we er niet van moeten ontvangen.

Draaien we de inkomstenkraan dicht door bijdragen te verlagen (RSZ-vrijstellingen, verlaging van bijdragen, gefoefel met minder bruto maar meer netto…), dan moet er ook naar de uitgaven gekeken worden. Dan vallen er slachtoffers. Uitkeringen zakken onder de armoedenorm, gezondheidszorg is minder toegankelijk… De pechvogels worden niet meer opgevangen, maar verstoten naar de bijstand van het OCMW, waar ondertussen ook bespaard wordt en begeleiding ontmenselijkt. Zonder sterke sociale zekerheid neemt de ongelijkheid in de maatschappij toe, wat tot verkilling en zelfs instabiliteit leidt.

Iedereen hoort bij de sterkste sociale zekerheid

Hoe groter de solidariteit is, hoe meer de risico’s gespreid worden. Hoe sterker dus de bescherming wordt. Daarom is er geen keuze. Elke werknemer hoort er bij. Voor ons hoort iedereen erbij. Iedereen draagt bij wat hij of zij op dat moment met de bedeelde talenten kan.

Voor de een is dat wat meer, voor de andere minder. Maar we beschermen elkaar.

20190930-gras

Personalization