“Ik wil zorgen, maar wie zorgt er straks voor mij?”

Delphine (30)is verpleegkundige in een woonzorgcentrum. Ze werkt op een gesloten afdeling voor mensen met dementie. Haar dagen zijn gevuld met zorg en aandacht voor haar bewoners . Maar ook met vragen. Vragen over haar toekomst, haar pensioen, en over hoe we als samenleving omgaan met zorg en solidariteit.

“Ik durf niet op MyPension te kijken,” zegt ze. “Ik werk al sinds mijn 21ste, maar het lijkt alsof de eindmeet alleen maar verder opschuift. En dan vraag ik me af: hoe ga ik er zelf aan toe zijn op mijn 67ste?”

Delphine ziet het elke dag: bewoners tussen de 70 en 80 die al hulpbehoevend zijn. “Als ik tot mijn 67ste moet werken, en ik ben drie jaar later zelf zorgbehoevend… dat idee doet pijn.” Ze heeft ook heel wat collega’s die uitkeken naar hun pensioen en nu geconfronteerd worden met extra jaren te moeten werken.

Delphine werkt zelf 80%, deels via ouderschapsverlof en later via tijdskrediet. “Ik heb twee jonge kindjes. Die zorg thuis is ook werk, maar onbetaald. Mijn moeder werkte ook 75%. Het is al zo lang zo dat vrouwen het grootste deel van het huishouden dragen. En ik weet niet wat die keuze zal betekenen voor mijn pensioen later, maar het is wel een heel bewuste keuze.”

Op haar werk probeert men rekening te houden met de balans tussen werk en privé. Er zijn vaste vrije dagen, een goed team, en een werkgever die inzet op werkdrukverlaging. Maar de realiteit blijft hard.

“Een vrij weekend is heilig. Maar als je ziek bent in het weekend, moet je dat weekend inhalen. Dat is echt lastig.”

Ook de plannen van de nieuwe regering baren haar zorgen. “Er wordt gesproken over het inkorten van de nachtarbeid in bepaalde sectoren. Bij ons loopt die tot 7u, ik begin om 6u15. Als dat verandert, verlies ik een deel van mijn premie. Dat lijkt klein, maar het is een signaal: de poort staat open om nachtarbeid anders te gaan definiëren. Dat kan voor veel mensen een grote impact hebben.”

Delphine ziet ook hoe de zorgsector onder druk staat. “Er is veel verloop. Het beroep moet aantrekkelijk blijven én haalbaar zijn. We doen ons werk met hart en ziel, maar we moeten het ook kunnen volhouden.”

En dan is er nog de financiële kant. “De kost van een woonzorgcentrum is enorm. We krijgen steeds meer mensen met zware klachten die eigenlijk al veel eerder hulp nodig hadden. Maar ze wachten, omdat ze het niet kunnen betalen. Zelfs wij, dertigers, stellen ons de vraag: hoe gaan we dat later doen?”

“We proberen te sparen voor onze kinderen. Maar ik heb schrik dat zij nooit een huis zullen kunnen kopen. En als je geen eigendom hebt, hoe betaal je dan later je zorg?”

• Lees meer over de regeringsmaatregelen