Megacindy

Elke maand bedenkt onze columniste hoe ze de wereld kan veranderen. Soms slaagt ze in haar opzet, soms niet.

 

Zorgen voor de zorgers

Gisteren zag ik plots een verschijning. In de aanpalende achtertuin, om precies te zijn. Niets religieus, hoor. Maanden coronacrisis hebben mijn spirituele gevoelens niet meteen aangewakkerd. Nee, na twee maanden dook mijn buurman nog eens buiten op, in zijn enigszins verwilderde achtertuin. In normale tijden is mijn buurman een man met geweldig groene vingers. Maar die groene vingers hebben de mooie lente helemaal gemist.

Logisch, want hij is verpleegkundige op de afdeling intensieve zorgen van ons lokale ziekenhuis. De voorbije maanden bracht hij bijna elk wakend uur daar door. Vanuit zijn favoriete tuinzetel bracht hij me kort verslag uit van de voorbije weken. Met een vermoeide oogopslag, en een beetje bleekjes. De weken van werken op adrenaline beginnen zich nu te wreken. Altijd maar doorgaan, niet omkijken, een parallel leven leiden van zijn gezin, het was op. Nu wilde hij gewoon even in zijn tuin zitten. En straks kwam zijn dochtertje weer thuis, die wekenlang bij haar moeder had gewoond. Als alleenstaande papa kon hij onmogelijk de zorg voor haar en zijn job combineren. In die eerste hectische weken van de epidemie had hij zelfs geen tijd gehad om haar te missen. Terwijl zij haar papa wel keihard miste, merkte hij aan de vele liefdevolle berichtjes tussendoor.

En dan plots, in het besef dat het leven stilaan opnieuw zijn normale gang begint te gaan, de tranen. Ondertussen had ik nog altijd de groene asperges vast uit onze moestuin die ik hem wilde geven, omdat we ze zelf ondertussen beu zijn gegeten. Een knuffel dan maar? Dat mag nog niet. Het enige dat ik kon doen, was hem uit de grond van mijn hart bedanken voor alles wat hij en zijn collega’s de voorbije maanden gerealiseerd hebben. Voor Mariette uit onze straat onder andere, die na weken intensieve zorgen terug thuis kan revalideren van het virus dat haar kranige 86-jarige lijf bijna klein had gekregen. Maar no pasaran! En ze schudt als vanouds weer dreigend met haar tengere vuist als ze zich opwindt over iets uit de politiek. Ach, ons terug opwinden over de kleine ergernissen des levens, wat kijk ik daarnaar uit!

Personalization

Je webbrowser is verouderd en wordt niet ondersteund door de ACV-website. Klik hier om een nieuwere versie te installeren.