De militant

Deze maand: "De verpleegkundigen hebben nu rust nodig. Daar waak ik mee over."


Wouter Bernaerts
  • Functie: logopedist op de revalidatieafdeling van ZNA Sint-Elisabeth en hoofdafgevaardigde voor ACV Openbare Diensten en ACV Puls voor het hele ziekenhuisnetwerk van ZNA
  • Leeftijd: 58 jaar
  • Woonplaats: Schilde

Militanten in de zorgsector hebben de voorbije maanden een zware strijd gevoerd. Eerst om voldoende beschermingsmateriaal te krijgen voor het personeel, nu om iedereen de nodige rust te gunnen na het hoogtepunt van de COVID-19-crisis. Wouter Bernaerts is militant en halftijds logopedist bij ZNA, dat verschillende zieken- huizen uitbaat in Antwerpen. “Het was hectisch, maar we hebben goede contacten met het management. Die kwamen nu zeer goed van pas.”

Overleg met drie partijen

“We hebben de coronacrisis samen met het management constructief aangepakt. De vaste meetings vielen weg en we schakelden over op crisisoverleg. Ik ben trots op de snelle omschakeling van de afdelingen in het ZNA. Door niet-essentiële activiteiten stil te leggen, konden we snel capaciteit vrijmaken voor de COVID-19-afdelingen. Veel collega’s kwamen daardoor zonder werk te zitten, anderen werden zwaar overbevraagd. Verschillende collega’s zijn uit solidariteit bijgesprongen op de drukste afdelingen. Dat toont de flexibiliteit van onze  medewerkers. Een andere uitdaging was  meer  praktisch: onze beschermingsuitrusting. We moesten hard zoeken om onze voorraden aan te vullen. Militanten werden plots een vragendesk (lacht). Maar dat vond ik ook eens fijn om te doen.” “Ook de heropstart moeten we sterk bewaken. Artsen willen de consultaties opnieuw opstarten, maar de verpleegkundigen zitten op hun tandvlees. Zij verdienen nu rust, anders mogen we ons aan een zware terugslag verwachten. En dat willen we als syndicalisten vermijden. Het is een typische ziekenhuissituatie: wij overleggen met de directie, maar ook de artsen doen dat. En het management neemt dan beslissingen die voor beide groepen aanvaardbaar zijn.”

Aanspreekbaar zijn

“Ik ben altijd een voorvechter geweest van de mensen op de werkvloer. Tijdens de privatisering van de OCMW-ziekenhuizen werd ik naar voren geschoven als onderhandelaar. Dat was in 2004. Sindsdien ben ik officieel actieve afgevaardigde van ACV Openbare Diensten. Ik zou voor een volledige vrijstelling kunnen gaan, maar ik neem die slechts halftijds op. De andere syndicale uren verdelen we over de collega’s. Zo kan ik aan de slag blijven als logopedist op de revalidatieafdeling en blijf ik voeling hebben met wat er speelt op de werkvloer.”

“Na de privatisering moesten twee vakbondsafdelingen samenwerken: ACV Openbare Diensten en ACV Puls. Want hier werken gedetacheerde en contractuele werknemers samen. De samenwerking verloopt heel vlot, dat motiveert om je verder te engageren. Ik coördineer nu de kernwerking, waarin beide vakbonden vertegenwoordigd zijn. Dat is best een unieke situatie. Door de handen in elkaar te slaan, slagen we erin om gelijke voorwaarden te verkrijgen voor beide personeelsstatuten, ook voor de nieuwe personeelsleden. Want voor hen is er vaak een derde statuut met mindere voorwaarden.”

Personalization

Je webbrowser is verouderd en wordt niet ondersteund door de ACV-website. Klik hier om een nieuwere versie te installeren.