Tot slot: Wee de wolf

 

Wee de wolf, die in een kwaad gerucht staat. Toegegeven, het klinkt wat archaïsch. Het betekent eigenlijk (maar dat zou de titel boven dit stukje nodeloos lang maken): Als iemand een slechte naam heeft, is het moeilijk om in de ogen van anderen nog iets goed te doen.

Zie daar de lijdensweg van de wolf, de canis lupus die het in Vlaanderen sinds honderd jaar opnieuw verkorven heeft.  Zijn herintrede  in ons  natuurschoon  en  landerijen  leidde  zelfs tot lampionnenoptochten en misschien komen er  nog  klopjachten  van,  met  – wie  weet  – onschuldige loslopende honden en vossen als slachtoffer. Want die dieren lijken allemaal op elkaar, zeker in het donker en onder de schaarse verlichting van een lampion.

Het kan zelfs zover gaan dat men zich van wolf gaat vergissen. Want naast de hongerige viervoeter is er ook nog de zichzelf goed bedienende tweevoeter die zich op gezette tijden schuilhoudt in een van onze  parlementsgebouwen. De homo politicus. Ook die beroepsgroep heeft te kampen met een slechte naam, die het in de ogen van anderen nooit goed kan doen. En dat is jammer en bovendien niet altijd terecht. Ze stemmen wetsontwerpen met als enig doel het welzijn en welbevinden van de bevolking te verbeteren.

Toch even dit: op een pensioenregeling  zoals  die geldt voor de bevolking was  het  lang  wachten voordat het voorstel goedgekeurd werd in het parlement. En onlangs, werd een twee jaar geleden goedgekeurd voorstel tot inlevering van 5% van hun loon teruggevonden in een bestofte lade. Vergeten, het overkomt de beste. Ook de canis pecunias.

Personalization

Je webbrowser is verouderd en wordt niet ondersteund door de ACV-website. Klik hier om een nieuwere versie te installeren.