Megacindy

Elke maand bedenkt onze columniste hoe ze de wereld kan veranderen. Soms slaagt ze in haar opzet, soms niet.

 

Plassen in de douche

Ergens in de achtergrond hoor ik krekels een ode aan de ondergaande zon te berde brengen. Met een glas ijsgekoelde rosé geniet ik van het zicht op mijn twee kinderen, onbezorgd het avontuur tegemoet rolschaatsend, badend in een gulden gloed. De barbecue staat nog na te smeulen met een parfum van Provençaalse kruiden, en manlief is fluitend de dorstige planten aan het besproeien met water uit het veel te klein geworden peuterbadje waar de kinderen overdag verfrissing in zoeken, spelend alsof ze snorkelen tussen felgekleurde vissen in tropische zeeën.

Voor de vijfde dag op rij liep de temperatuur overdag op tot flink boven de twintig graden, dan doet het deugd om ‘s avonds bij een licht briesje wat af te koelen. Even waan ik me in het zuiden van Spanje, een claim die tegenwoordig niet ver naast de waarheid ligt. Want Vlaanderen blijkt vandaag even droog te zijn als Zuid­-Spanje, een situatie die niet meteen zal veranderen, tenzij de watersluizen zich vooralsnog openen en we een zomer gedrenkt in een Bijbelse zondvloed krijgen.

Nee, we verwoestijnen hier nog wel even door, want er is niet meteen zicht op iets wat een doortastend waterbeleid genoemd kan worden. Tenzij je mensen meer laten betalen voor extra waterverbruik ‘beleid’ noemt. Alsof die poenerige zwembadeigenaars of religieuze adepten van het groene gazon een boterham minder gaan eten omdat ze wat meer moeten betalen voor hun water! Wij, brave burgers, zullen ondertussen wel braafjes een emmer in onze douche zetten om het koud water op te vangen, mopper ik zachtjes voor me uit.

De grond voor een vruchtbaar waterbeleid in Vlaanderen is even dor als onze Vlaamsche bodem zelf. Want ja, die baksteen moet gezet, en verharding is de weg van de vooruitgang. Het idee dat je grond teruggeeft aan de natuur, om bij extreme wateroverlast te dienen als buffer voor onze knusse verkavelingen, dat kan onze fixatie op economisch rendement niet vatten. Hoe zou het nog zijn met de watertoets trouwens?

En ondanks alle voortschrijdende inzichten om op een – ecologisch – duurzame manier aan landbouw te doen, blijven we vasthouden aan een intensieve aanpak die je qua watervoetafdruk achterover doet slaan. Dat malse ribbetje van net op de barbecue? Dat staat gelijk aan tien keer een bad vullen, à peu près. Maar het tij – ken je dat nog? – lijkt toch stilaan te keren. Vastgeroeste gewoontes en hardnekkige idee fixes worden stilaan losgelaten. Elke dag een stuk vlees op ons bord, daar zijn we al van afgestapt. Nu enkel nog wat minder preuts worden, en zo het klimaat redden! Durf al eens te plassen in de douche, dames, en heren, niets leukers dan plassen in eigen tuin, toch?

Personalization

Je webbrowser is verouderd en wordt niet ondersteund door de ACV-website. Klik hier om een nieuwere versie te installeren.