Megacindy

Elke maand bedenkt onze columniste hoe ze de wereld kan veranderen. Soms slaagt ze in haar opzet, soms niet.

 

De coronablues

 

Het is vier uur in de namiddag en mijn dochter komt om de tien minuten binnengewaaid in mijn geïmproviseerde bureau in de slaapkamer met een super dringende vraag. Omdat ze mij mist, ook al werkt mama nu thuis. Of dat probeer ik toch. Want in de loop van de voormiddag viel haar broertje ook af en toe al koprollend binnen om zijn plannen van de dag uitvoerig toe te lichten. Of ze komen ruziemakend binnengestormd en dan moet ik even scheidsrechter spelen. Enfin, alledaagse taferelen in coronatijden, in veel gezinnen te lande. Want laat je niets wijsmaken, die strak georgani­seerde supergezinnen met planners en nieuwe hobby’s waar ze de sociale media mee platspammen, die bestaan enkel in de hoofden van die gezinnen zelf. Want ook daar verloopt de dag 95% van de tijd in min of meer georganiseerde chaos. Dat zal onderzoek nog wel uitwijzen, geloof me!

Na dag drie van de ‘corontaine’ heb ik mijn dochter haar schoolplanner in de vuilnisbak gekeild. Om die twee weken later, toen het met haar schoolwerk helemaal de verkeerde kant uit ging, voorzichtig terug op te vissen. Maar eerlijk is eerlijk, schoolwerk gebeurt nu enkel als ze het zelf wil. Want dat haar thuis ­ haar plek waar ze vrij kan zijn zoals ze het zelf uitlegt ­ nu ook een beetje school is, daartegen vecht elke vezel in haar lijf. En ik kan haar geen ongelijk geven. Dus moesten we een strak schema loslaten, en hopen dat het aan het einde van de rit meevalt met die achterstand. Ook voor de kleintjes is social distancing hard.

Gelukkig kan ik vanavond die coronablues even vergeten voor tv, met een of ander fout programma. Genre Temptation Island of Blind Getrouwd. Fout! Want manlief is nu ook élke avond thuis. Technisch werkloos nu de hele culturele sector platligt. We zijn in die elf jaar van onze relatie nooit zoveel samen geweest als nu. Pas op, we doen dat goed hoor samen. Het valt beter mee dan ik had verwacht, eigenlijk. We worden elke dag wat kindser en spelen zelfverzonnen onnozele spel­ letjes. Nee, ik verklap niet welke. Maar als ik ook maar hint dat ik goesting heb in een guilty pleasure op tv, dan kijkt hij me aan met een oprechte blik vol teleurstelling in mij. Want ja, ik heb me elf jaar geleden nu eenmaal geprofileerd als pseudo­intellectueel. Dus nu zit ik met de gebakken peren.

Maar ik heb er iets op gevonden: uitgesteld kijken! Dan zeg ik ‘s avonds gewoon dat ik een online opleiding wil meepikken voor mijn werk, en weg is hij! Voor je mentale gezondheid, een tip die kan tellen. Na een uurtje breinloze tv ben ik weer helemaal zen en kan ik een nieuwe dag vol coronablues weer aan. Ik ben benieuwd naar jullie tips!

Personalization

Je webbrowser is verouderd en wordt niet ondersteund door de ACV-website. Klik hier om een nieuwere versie te installeren.