De militant

Wat komt er in huis van re-integratie?

"Wat komt er in huis van re-integratie"

Kurt Debooser
  • Leeftijd: 45 jaar
  • Woonplaats: Meerbeek-Kortenberg
  • Beroep: Projectleider Vlaams Infrastructuurfonds voor Persoonsgebonden Aangelegenheden (VIPA)

Op 29 juni 2018 gaf de Vlaamse regering haar principiële goedkeuring aan het voorstel van minister Homans over de gelijkschakeling van de arbeidsvoorwaarden van contractuele en statutaire personeelsleden van de Vlaamse overheid. Een van die maatregelen gaat over re-integratie en de mogelijkheid tot deeltijds werken. De Vlaamse regering lijkt te geloven dat de diensten van de Vlaamse overheid nu al hun uiterste best doen om re-integratie mogelijk te maken. Maar is dat wel zo?

Kurt Debooser kreeg enkele jaren geleden een zwaar motorongeval, raakte in een coma en heeft er een blijvende overgevoeligheid voor elke vorm van achtergrondgeluid aan overgehouden. “Het zoemen van een airco of beamer leidt al tot concentratieverlies en oververmoeidheid en vraagt een grote recuperatietijd. Het probleem zijn de landschapsbureaus die overal in Vlaanderen zijn ingevoerd. Bij mijn huidige werkgever heb ik nu de beschikking over een soort cockpit waarin de airco is uitgeschakeld en ik een raam kan openzetten. En wanneer ik niet vergader, draag ik een koptelefoon die de achtergrondgeluiden min of meer uitschakelt. Ik werk graag met mijn collega’s maar moet me gedwongen afzonderen, ook het gezamenlijke lunchmoment in de personeelsrefter kan ik zelden benutten om bij te praten, wegens het lawaai daar. Daar komt bij dat overplaatsing door medische redenen moeilijk, zo niet onmogelijk, is binnen Vlaanderen. Dit komt onder meer door de verkokering van de verschillende diensten waarbij elk agentschap  verantwoordelijk is voor het eigen personeelsbudget.”

Troostpijs

Door personeelsschaarste sinds de zware besparingsrondes en doorgevoerde fusies van de Vlaamse regering wordt het voor een leidinggevende moeilijk om rekening te houden met de bezorgd- heden van de teamleden. Dan vormen personeelsleden met extra noden een bijkomende belasting. “Re-integratie is een poot die door de overheid totaal niet is uitgebouwd. In 2010 vroeg ik een over- plaatsing door medische redenen aan. Het ging niet meer en ik had indertijd thuis geen ruimte om te werken. Er werd mij een post beloofd bij de zorginspectie waarbij ik 4 dagen op de baan zou zijn om welzijnsinstellingen te inspecteren. Het bleek een loze belofte. De toenmalige secretaris-generaal was zelfs niet op de hoogte gebracht. Als troostprijs kreeg ik dan een stage van 6 maanden aangeboden in Brugge. Maar daar zat niemand op mij te wachten. Ik kreeg een bureau op de gang, had geen telefoon en moest
mijn computer meebren- gen van mijn vorig werk. De vervoerskosten voor dienstverplaatsingen dien- de ik ook zelf te betalen.
Na 4 maanden hield ik het dan ook voor bekeken en keerde met hangende pootjes terug naar de initiële werkgever"

“Er wordt ook geen gebruikgemaakt van de interregionale mobiliteit, waarbij je van overheid zou kunnen switchen, ook van gewestelijke. Zelfs binnen de eigen departementen kan er nauwelijks geschoven worden. Blijkbaar moet je eerst 2 jaar ziek thuisblijven voordat er maatregelen genomen kunnen worden. De enige oplossing is om op eigen kracht een andere job proberen te vinden.” 

 

ZIT JIJ MET EEN PROBLEEM DAT JE WILT AANKAARTEN? LAAT HET ONS WETEN VIA NT@ACV-CSC.BE

Personalization

Je webbrowser is verouderd en wordt niet ondersteund door de ACV-website. Klik hier om een nieuwere versie te installeren.