Megacindy

Elke maand bedenkt onze columniste hoe ze de wereld kan veranderen. Soms slaagt ze in haar opzet, soms niet.

Viert mee de Internationale Dag van de Mens

DE NINETIES ZIJN HELEMAAL TERUG! Haal dus die Buffalo’s, heuptasjes, en grunge outfits uit de kast en wees de fashion forward diva die je altijd al wilde zijn. Wat ook terug is: anti­racismebetogingen. De veertigers onder ons herinneren zich nog de Hand-in-Handbetogingen van begin jaren 90. Met honderd­duizenden gingen we de straat op voor meer democratie en verdraagzaamheid. Ik was erbij, samen met mijn vrienden. Als laatstejaars in het secundair organiseerden we zelfs zit­stakingen tegen racisme op onze 99% witte school. Het was onze manier om te reageren op de uppercut van Zwarte Zondag.

Onze politici zouden in gang schieten met de structure­le strijd tegen racisme. Helaas. Tot vandaag blijven racisme en discriminatie ons gedrag en onze keuzes als samenleving sturen. Meer en meer, zelfs nu bepaalde politieke partijen ge­merkt hebben dat ze electorale munt kunnen slaan uit zo’n anti­discours. Een discours dat na bijna dertig jaar cordon sanitai­re binnengesijpeld is in de programma’s van elke partij, links, rechts en midden.

Ik heb het wel gehad met al die verbloemde racistische praat. Dus toen ik op sociale media de oproep zag passeren voor de nationale betoging tegen racisme van 24 maart klikte ik meteen enthousiast op ‘Ik ga’, haalde mijn heuptasje en Doc Martens van de zolder, trok een oversized Greenpeace T-shirt aan, nam mijn kroost onder de arm en weg waren we. Mijn kinderen vonden het geweldig: muziek uit alle hoeken van de wereld, kleurrijke mensen, iedereen welgezind. Diversiteit onder gelijkgezinden kan zo mooi zijn! De realiteit is misschien

wel lastiger, maar zo’n weldadige onderdompeling doet ver­domd veel deugd. We waren met velen, aangevuurd door talrijk aanwezige middenveldorganisaties. De mobiliserende kracht van het middenveld, je voelde het gewoon zinderen. Het mid­denveld als hefboom voor stemlozen? Absoluut!

Terug thuis dacht ik: wat nu? Racisme en discriminatie structureel aanpakken, zeker en vast. Maar wij kunnen alle­maal ook wel meer ons best doen. In ons dorp is het mono­cultuur troef. Daar ben je nog een ‘vreemdeling’ als je uit een andere gemeente komt. Onder de collega’s zitten er wat meer culturen samen. Dat verloopt meestal zonder problemen. Het helpt dat we nogal dienstbaar zijn ingesteld. Ons wat aanpassen om iedereen zich thuis te laten voelen, wringt niet. En we hou­den van een feestje. Door de heisa rond Zwarte Piet en de toene­mende bewustwording rond zulke koloniale erfenissen, hebben we onze eigen feestdag uitgevonden. Sinds twee jaar vieren we op 10 mei de Internationale Dag van de Mens. Klinkt melig, en dat is absoluut de bedoeling. Iedereen brengt dan iets lekkers mee dat we ook uitdelen aan het loket. De playlist is die dag ook divers gekleurd en we sluiten af met een toffe activiteit, gelinkt aan de achtergrond van de organiserende collega. Dit jaar is het mijn beurt. Als er iemand suggesties heeft om een Vlaamse traditie origineel in de kijker te zetten, laat maar komen! Ik heb alvast mijn knikkers boven gehaald.

Hulp nodig van Megacindy? Laat het haar weten via megacindy@acv-csc.be.

Personalization

Je webbrowser is verouderd en wordt niet ondersteund door de ACV-website. Klik hier om een nieuwere versie te installeren.