Megacindy

Elke maand bedenkt onze columniste hoe ze de wereld kan veranderen. Soms slaagt ze in haar opzet, soms niet.

 

Open En Bloot

Ik koop altijd te veel kleren voor mijn kinderen in de zomer, want die lopen op warme dagen toch het liefst rond in hun blootje. Ik vind dat prachtig en ontroerend. Blote kindertjes in de zomer, het straalt 100 procent puurheid, onschuld en geluk uit. Niks verborgen agenda, hier ben ik, zonder meer. Ook in de taal heeft blootheid een positieve betekenis. Het is synoniem voor eerlijkheid.

Maar als je kind het nietsontziend oog van de buitenwereld heeft ontdekt en niets liever lijkt te willen dan zich te gedragen zoals de goegemeente - zijnde de wetten van de speelplaats -dicteert, komt ook de schaamte. En dan is het gedaan met naaktlopen. Tenzij je een naturist wordt, voel je nooit meer de warmte van de zon op je blote billen. Terwijl dat zo fijn is, geef maar toe.

Omdat we ons schamen. Waarom, eigenlijk? Wat is er mis met naaktheid? We zien eruit zoals we eruit zien, iedereen heeft een naakt lijf. Het een al wat mooier dan het ander, maar een bloot lichaam is de natuurlijkste zaak van de wereld. Tenzij je de menselijke Barbie of Ken wil worden en jezelf vol plastic en gif laat spuiten, natuurlijk. Ieder zijn meug.

Toch betrap ik mezelf erop preutser te worden en me meer te bedekken dan vroeger. Uit schaamte omdat ik er niet meer uitzie zoals twintig jaar geleden, of is er meer aan de hand? Ik vermoed het laatste als ik rondom mij kijk. Jongeren zijn meer dan ooit body conscious en tonen veel minder bloot dan toen ik zo jong was. Topless zonnebaden, wie doet dat nog? Juist, oma’s en vrouwen van middelbare leeftijd.

Zijn onze dochters de seksuele en lichamelijke vrijheid vergeten waar hun moeders en grootmoeders zo voor gestreden hebben? Hebben ze nu last van een nieuw juk, dat van de sociale media waar bodyshaming schering en inslag is? Of heeft het net te maken met zelfrespect: ik toon van mijn lijf wat ik wil en laat me niet dicteren door anderen hoe bloot dat moet zijn? Het lijkt contradictorisch in een tijdperk van vernieuwde feministische bewustwording, of is het dat net niet?

Is die nieuwe preutsheid een stap terug - vanuit onze westerse emancipatiebril bekeken - of net de weg vooruit, een voorbode van een nieuw maatschappijmodel dat verbindt, eerder dan verdeelt? Ik zou het al fijn vinden als niemand de ander veroordeelt om wat die draagt, of het nu een bikini of een boerkini is. Dat niemand zich moet verantwoorden om te bedekt, dan wel te bloot te lopen. En ik? Ik wil opnieuw de schaamte voorbij zijn. Open en bloot.

Personalization

Je webbrowser is verouderd en wordt niet ondersteund door de ACV-website. Klik hier om een nieuwere versie te installeren.