Megacindy

Elke maand bedenkt onze columniste hoe ze de wereld kan veranderen. Soms slaagt ze in haar opzet, soms niet.

10%

n toen lag je daar, mijn lieve, sterke schoonzus. Een maand na de diagnose leek je al een schim van jezelf, na de eerste chemo. Die hardnekkige hoest bleek longkanker te zijn. Nooit gerookt – op een occasioneel jointje na – altijd gezond geleefd, overtuigde yogalerares. Je was té gezond, en dus vielen de eerste symptomen niet op en had je nergens last van. Ja, wel wat vermoeider dan anders en wat vermagerd. Maar het voorbije jaar was jullie gezin al zwaar op de proef gesteld. Je papa die worstelde met kanker, je tienerzoon die door een zwarte periode ging … Er was even geen tijd om naar je eigen lichaam te luisteren. Tot die vriend uit de yogales je toch aanraadde om eens naar de dokter te gaan met die hoest.

De vermeende longontsteking bleek erger, veel erger dus. De eerste onderzoeken waren voorzichtig optimistisch: geen uitzaaiingen. Opereren was wel niet mogelijk, daarvoor was de tumor al te groot. Dus moest er meteen met chemo gestart
worden, een zware dosis. 40 procent kans zei de specialist. Niet veel op het eerste zicht, maar voor longkanker best wel hoog. Jullie gezin trok zich daaraan op, we gaan ervoor, het lukt wel.

Maar toen volgde de ene opdoffer op de andere. Een tweede onderzoek sloeg het voorzichtige optimisme aan scherven: tóch uitzaaiingen die het eerste onderzoek niet had gespot, en meteen dook je overlevingskans naar beneden. 40 procent werd 10 procent. 10 procent, slechts.

De eerste chemo blies je volledig van de kaart. Doodziek was je. Een medische fout, bleek snel. Je had een overdosis gekregen omdat ze een verkeerd gewicht hadden genoteerd. Even zweefde je op de rand, door die trombose. Een dag later alweer die voorzichtige glimlach. Buiten levensgevaar. Voorlopig.

Deze blunder van het team dat je nu moet helpen deze gore ziekte te overleven, maakte mijn schoonbroer razend. Eerst was er de gebrekkige communicatie en opvolging van de onder- zoeken, dan de weigering om je dossier door te sturen naar een ander ziekenhuis voor een tweede opinie. Die lompheid gooide al het vertrouwen aan diggelen, terwijl vertrouwen nu net dat ene is waar je je aan vast kunt houden. Een pijnlijke illustratie ook van de nog niet uitgevoerde ziekenhuishervorming van onze minister van Volksgezondheid. En van de te hoge werkdruk en de concurrentie waarmee zorgmedewerkers elke dag te kampen hebben.

Dertig jaar geleden maakte je geen schijn van kans met  jouw 10 procent. Vandaag ligt dat anders. Dankzij de grote investeringen in kankeronderzoek en nieuwe therapieën. Kom op tegen Kanker bestaat in 2019 dertig jaar. Ik weet welk goed doel ik dit jaar extra ga steunen.

Personalization

Je webbrowser is verouderd en wordt niet ondersteund door de ACV-website. Klik hier om een nieuwere versie te installeren.