De afspraak op vrijdag
De afspraak op vrijdag 13 maart: een hoofdredacteur, een partijvoorzitter en een columnist over pensioenen. Een hoofdredacteur die blijkbaar toch wat heeft gemist. Er zou onvoldoende informatie te pas zijn gekomen aan de pensioenhervorming. Want de regering had er niet voldoende over gecommuniceerd. Of bedoelde ze dat er onvoldoende hersenspoeling aan te pas kwam? Want als je maar voldoende kakelt dat er geen alternatieven zijn, gelooft iedereen dat en dan is er minder ophef?
Gebrek aan communicatie durven wij als vakbonden zelfs te betwijfelen. Dat dit niet altijd door politiek of media gebeurde is natuurlijk een andere zaak. Gezien het sensatiegehalte van pensioenen is het maar logisch dat de hoofdredacteur er tot op heden mogelijks minder aandacht voor had. Heel wat instanties communiceerden echter wel: de pensioendienst, de vergrijzingscommissie, de raad van state, en ja ook vakbonden.
En daar komt de partijvoorzitter naar voor leunen. Want vakbonden zijn de rode lap. Wat goed zeg, dat die partijvoorzitter zegt wat de vakbonden moeten doen. Want vakbonden zeggen net hetzelfde als onafhankelijke rapportering, academici en experten, maar toch is de boodschap van vakbonden onwaar. Uiteraard had de partijvoorzitter groot gelijk om te duiden dat het aantal getroffen vrouwen door de malus een “niche” is. Net zoals de getroffen mannen een niche zijn trouwens, net zoals de getroffen ambtenaren een niche zijn, net zoals de mensen van defensie, NMBS, … Iemand zin om even de som te maken?
En ja vakbonden hebben wel degelijk alternatieven op de tafel gelegd, we hebben de partijvoorzitter niet gezien in dat debat. Zelfs het regeerakkoord geeft haar eigen alternatieven. Maar waar zit de tweede pijler voor ambtenaren? Waar zit de alternatieve invulling van de welvaartsenveloppe? Waar zit de beloofde ‘meer netto’? En vooral: waar zit het verhaal van werkbaar werk zodat mensen niet kapot zijn voor ze nog maar op al dan niet vervroegd pensioen kunnen? Het is maar een vraag, gelet de gezonde levensverwachting van 63 jaar.
De grap van de dag was dat de columnist, de enige man onder dit olijke trio, het opnam voor de vrouwen. Vrouwen en de impact van de malus op de professionele én de levenscarrière van vrouwen. Het was inderdaad wraakroepend hoe de minister van pensioenen zijn -geheel volgens eigen stijl- boodschap bracht over de impact van de malus bij vrouwen en hoe ze eraan zouden aan kunnen ontkomen, maar de pensioenhervorming reduceren tot een malus die voornamelijk vrouwen treft, is evenzeer wraakroepend. De vergrijzingscommissie maakte het deze zomer al heel duidelijk: deze hervorming treft voornamelijk ambtenaren en werknemers, zelfstandigen blijven zo goed als buiten schot. En, ondanks dat de partijvoorzitter ons op het matje riep, durven we toch nog even logisch doordenken. Minder pensioen, een duurder leven met steeds meer onzekere contracten. Welk perspectief ligt er voor onze jongeren op de tafel?
Het is wat onduidelijk hoe de presentator nu echt dacht over dit hoogstaande debat. Dacht hij ook aan Kafka, of gewoon aan weekend? In ieder geval hebben we een kleine suggestie voor hem. Het zou mooi staan om dergelijke debatten af te sluiten zoals de deus ex machina dat doet in het parlementaire theater, namelijk met de gezegende woorden: “incident gesloten”.