De steun is fijn maar het maakt me ook boos

ACV Limburg

   
De Coronacrisis zet het leven danig op zijn kop. De ene werknemer moet gedwongen thuisblijven, de andere werkt meer dan ooit in uiterst moeilijke omstandigheden. We spraken met Jolien Berben, nachtpostzorgkundige in woonzorgcentrum Toermalien in Genk en Peter Vaes van de Lidl in Neerpelt.

Jolien

Gesloten

Aan het begin van de Coronacrisis werd de dagopvang onmiddellijk gesloten en bleven ook de deuren voor extern bezoek dicht. Enkel geregistreerde mantelzorgers kregen nog toegang. ‘Onze directie nam meteen gepaste maatregelen maar voor sommige bewoners is het besef over wat er gebeurt heel moeilijk,’ vertelt Jolien. Jolien werkt op de afdeling Amethist, die bestaat uit vier woongroepen voor bewoners met dementie. ‘Voor hen is het ook binnenshuis niet evident om te begrijpen wat er allemaal in de buitenwereld speelt.’ 

Angst

Ook voor het personeel zijn het zware tijden. ‘De grootste angst die er leeft, is om het virus mee naar huis te nemen en partner en kinderen te besmetten,’ getuigt Jolien. ‘Ikzelf heb mijn vriend al twee weken niet meer gezien. Als we elkaar ervoor zagen, was het altijd op een gepaste afstand. Zowel zijn mama als mijn papa zijn risicopatiënten. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn.’ 

Stikkapot

Op de werkvloer brengt de coronacrisis heel wat extra taken met zich mee. ‘Contactpunten zoals deurklinken en lichtknoppen moeten extra ontsmet worden, twee keer per dag moet de temperatuur van de bewoners gecontroleerd worden, er wordt geskypet met de familieleden van de bewoners om toch nog een vorm van contact te hebben … Uiteraard moeten deze zaken gebeuren en wat het skypen betreft, is het een plezier om te zien hoe de bewoners opfleuren. Maar het brengt wel allemaal extra werk met zich mee. Heel wat personeelsleden zijn dan ook aan het einde van hun shift stikkapot,’ vertelt Jolien. 

Koude kleren

Ook mentaal zijn deze Coronatijden niet vanzelfsprekend. ‘Wij hebben op onze afdeling één overlijden gehad. We volgden netjes alle voorgeschreven richtlijnen en de persoon in kwestie bleek uiteindelijk niet Corona positief te zijn. Toch was dit een heel moeilijk moment. Sowieso is een overlijden al emotioneel. Daarbij kwam nog de angst: Corona of geen Corona? Er kon geen traditioneel afscheid plaatsvinden. Gelukkig hebben we wel voor de familie onder voorwaarden een afscheidsmoment kunnen voorzien, maar toch … dat kruipt niet in je koude kleren,’ aldus Jolien. 

Kapotte handen

Jolien apprecieert het dan ook dat er zovele steunbetuigingen zijn voor de mensen die in de zorgsector werken ‘maar het maakt me ook boos. Fijn dat er geapplaudisseerd wordt. Als er één groep van mensen is voor wie ik wil applaudisseren dan zijn het mijn collega’s van de dagpost. Het zijn zij die het merendeel van de extra taken elke dag weer zonder klagen op zich nemen. Maar toch zijn er nog zovele mensen die de regels aan hun laars lappen. Ik versta dat niet. Als je ziet hoe wij moeten werken met onze mondmaskers en kapotte handen van het wassen, met welke schrik we elke dag zitten … dan word ik daar echt boos om. Hou je toch aan de regels. Hoe vervelend het ook allemaal is, het maakt echt wel een verschil,’ aldus Jolien.


Peter

Taskforce

Ook bij Lidl werd snel gehandeld. ‘Meteen bij de aanvang van de Coronacrisis werd een taskforce opgericht, samengesteld uit de directie en een afgevaardigde van elke vakbond,’ vertelt Peter. ‘Onmiddellijk werden er plexischermen aan de kassa’s geplaatst, waren er handschoenen ter beschikking en kwam er controle aan de ingang van de winkels. Voor de klanten werd ontsmettingsmiddel voor de karren geregeld alsook een display om de handen te ontsmetten. Ondertussen zijn er ook mondmaskers voor het personeel en schermen om voor het gezicht te hangen voor wie dat wil.’ Deze ingrepen bleken nodig te zijn. ‘Waar velen in het begin het virus nog wegschreven als een kwade griep, zagen de meesten vrij vlug de ernst van de situatie in en was er alle begrip voor onze maatregelen.’ 

Daguitstap

Zovele weken later begint die aandacht te verslappen. ‘Het langdurig thuiszitten eist zijn tol. We merken dat steeds meer mensen op daguitstap komen in de winkel. Meer en meer koppels -tot zelfs volledige gezinnen- dagen op en mensen blijven ook vaker in de gangen plakken om een babbeltje te slaan,’ getuigt Peter. ‘We hebben er een goede gewoonte van gemaakt de mensen daarop aan te spreken: hen te vragen om alleen te komen winkelen en niet te blijven hangen tussen de winkelrekken.’ Daar volgen niet altijd de meest toffe reacties op. ‘Vandaag nog verliet een koppel woest en zonder winkelwaren de winkel nadat ik hun erop had gewezen dat het beter was alleen te komen winkelen,’ vertelt Peter. 

Appreciatie

‘Gelukkig zijn er ook klanten die onze inspanningen wel appreciëren. Vorige week nog trakteerde een klant ons op koffiekoeken. Dat geeft wel een fijn gevoel.’ En ook de werkgever waardeert de inzet van het personeel. ‘Ik moet zeggen dat onze directie heel wat mooie gestes heeft gedaan. Naast een beterschapskaartje in de bus bij ziekte en een bos bloemen voor iedereen, krijgen alle personeelsleden zeven extra dagen verlof en ecocheques. Dat stellen we echt wel op prijs,’ zegt Peter.

Voorzichtig

Over een mogelijke heropening van andere winkels heeft Peter zijn bedenkingen. ‘Ik begrijp heel goed dat zowel de zelfstandigen als het publiek willen dat die winkels opnieuw de deuren openen. Maar is het daarvoor niet nog wat te vroeg? Ik blijf van mening dat als je ergens niet echt moet zijn, je er beter kan wegblijven. Zowel bij mij als bij mijn collega’s zit de schrik er toch wel in. Als ik nu thuis kom, doe ik onmiddellijk mijn kleren van de Lidl uit en spring ik onder de douche. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn, toch?’

Zomer

Ondertussen blijft de taskforce bij Lidl op regelmatige basis samenkomen om nieuwe maatregelen te nemen of bestaande aan te passen op basis van de ervaringen van het personeel. ‘Ik ben ervan overtuigd dat als we nu doorbijten we een mooie zomer kunnen hebben,’ aldus Peter.

Personalization