Hij geloofde in ons toen we dat zelf niet meer deden


Boksles krijgen van ex-Olympiër Abdel Wahhabi, het is eens wat anders. Het enthousiasme was dan ook groot bij de deelnemers aan het burn-outproject van ACV-Bijblijfconsulent Mustafa Harraq. Met twaalf waren ze en elf weken lang nam Mustafa ze een halve dag per week mee in een eigenzinnig hersteltraject.

Aandoening

De interesse van Mustafa in de aandoening burn-out moet niet ver worden gezocht. Hij werd er in 2000 zelf mee geconfronteerd door te lang in een job te blijven zitten die hij niet graag deed. ‘Omdat ik niet de juiste diploma’s had om te doen wat ik echt wilde, geraakte ik niet weg uit mijn situatie,’ vertelt Mustafa. ‘Je kan niet zo maar je job opgeven en opnieuw gaan studeren … de rekeningen moeten nu eenmaal betaald worden.’ 

Keerpunt

Zijn burn-out was dan ook een oogopener en een keerpunt. ‘Ik ben dan, naast mijn job,  diverse opleidingen gaan volgen. Dat was zeer zwaar maar ik moest dit doen. In de eerste plaats omdat ik niet wilde dat mij dit nog eens overkwam. In de tweede plaats omdat ik andere mensen wilde helpen.’ Niet alleen leverde dit Mustafa een nieuwe job bij het ACV op. Wat Mustafa vroeger als vrijwilliger deed, kan hij nu als stress en burn-outcoach op zijn terrein als Bijblijfconsulent professioneel verder zetten.

Profiteur

Meer dan 10% van de actieve bevolking zit thuis met een burn-out ‘en toch is het nog steeds taboe om erover te spreken,’ zegt Mustafa. ‘We kunnen dit probleem niet blijven negeren en moeten het serieus nemen. Laat je trouwens niets wijsmaken, het zijn eerder hardwerkende mensen die dit overkomt, dan de zogenoemde ‘profiteurs’. Een stempel die sommigen zonder enige kennis van zaken heel vlug en heel gemakkelijk bovenhalen.’ ‘Het is niet gemakkelijk om met het onbegrip rond een burn-out om te gaan,’ getuigt Mark. ‘Ik heb mijn job 32 jaar lang uitgeoefend en toen ik ziek viel, is welgeteld één collega mij komen bezoeken.’ 

Groepsdynamiek

Tijdens zijn begeleiding haalde Mustafa zowat alles uit de kast met een gevarieerde mix aan activiteiten, oefeningen en levenswijsheden. Vooral het werken in groep sprak sterk aan.  ‘Heel wat deelnemers zijn al in therapie geweest maar vaak was dat een één-op-één relatie. Nadien sta je er weer alleen voor,’ zegt Mustafa. ‘Een goede groepsdynamiek valt niet te onderschatten.’ Dat vond ook Miet die door haar burn-out heel teruggetrokken leefde. Enkele maanden voordat ze als verpleegkundige zou afstuderen, crashte Miet. ‘De dokter stuurde me naar huis met de boodschap ‘ga maar wat leuke dingen doen’. En daar zat ik dan op de bank: kinderen naar school, man naar het werk en geen fut. Welke leuke dingen moest ik doen?’ 

Identiteit

Het ging van kwaad naar erger met Miet. ‘Eigenlijk verwachtte ik niets van dit project. Ik kon alleen maar denken dat het niet erger kon worden dan dit.’ Voor Miet bleek het project een perfecte opstap te zijn uit haar isolement. ‘In het begin is het natuurlijk raar om met elf vreemden in een traject te stappen. Maar al vlug vorm je een hechte groep waar je begrip, troost en hoop vindt. Je krijgt opnieuw een identiteit en handvaten om zelf verder te kunnen,’ aldus Miet. 

Hart en ziel

Op 19 december 2019 zat de laatste sessie er voor deze groep op. Eind goed, al goed? ‘Neen,’ zegt Mustafa onmiddellijk. ‘Een burn-out is niet iets dat je te boven komt op elf weken tijd. Alleen al de angst om opnieuw te hervallen, kan je een levenslang trauma bezorgen. Iedereen zal voor zichzelf moeten uitmaken hoe en op welke manier hij de volgende stappen zet in zijn herstel.’ Enkelen beslisten hun job vaarwel te zeggen, zoals An. ‘Ik heb die knoop redelijk vlug doorgehakt en alles op alles gezet op mijn genezing. Vlak voor de kerstvakantie start ik vol goede moed in mijn nieuwe job.’ Ook Els besliste recent om haar huidige job vaarwel te zeggen. ‘Ik kijk ondertussen voorzichtig uit naar ander werk maar doe dit rustig aan. Ik wil geen verkeerde keuze maken met alle gevolgen van dien.’ En ook Mark heeft er ondertussen een sollicitatiegesprek opzitten. ‘Het werk dat ik heb gedaan, wil ik echt niet meer doen. Door de jaren heen sloop er een time-is-money-mentaliteit in en dat is echt niets voor mij. Ik heb nu het vooruitzicht om aan de slag te gaan in een job die ik met hart en ziel kan doen.’

Geloof

Eén zaak staat vast, de hechte groep blijft ook nu samen. ‘We hebben een WhatsApp-groep opgericht zodat we contact kunnen houden en nog eens kunnen samenkomen,’ vertelt An. ‘We voelen allemaal dat we daar nood aan hebben. Hopelijk komt Mustafa ook nog eens langs.’ Want de dankbaarheid voor Mustafa en zijn inspanningen is groot. ‘Ik weet nu dat die burn-out mij is overkomen. Ik heb dit niet gewild of erom gevraagd. Mustafa geloofde in ons op een moment dat we dat zelf niet meer deden. Dat is van onschatbare waarde,’ besluit Miet. 

Personalization