Mens sana in corpore sano

Shutterstock

Deze post is de eerste in een reeks met tips voor het onderwijspersoneel in 2020 en gaat over het belang van een gezonde geest in een gezond lichaam.

Een gezonde geest in een gezond lichaam: de Romeinen wisten al hoe belangrijk dat is. Heel vaak kloppen onze leden bij ons aan met problemen op het werk en niet minder vaak blijkt de oorzaak van die problemen niet alleen op school te liggen.

We merken dat onderwijspersoneelsleden die het moeilijk hebben op het werk vaak ook thuis of persoonlijk problemen ervaren. De gezondheid laat het soms wat afweten, de zorg voor de kinderen of de ouders valt zwaar, de relatie met de partner loopt moeizaam, mensen voelen zich eenzaam … 

Onze eerste tip is zonder twijfel ook de belangrijkste. Als we in onze thuissituatie al heel wat druk of stress ervaren, is het niet evident om ook op school demonen te moeten bevechten.

Op die werkelijkheid worden we nog elke dag gewezen in deze coronatijd. School maken werd een aantal maanden geleden plots moeilijk. Alhoewel we de crisis al een tijdje zagen aankomen, kwam de pandemie toch nog plots en abrupt over. We worden ons terug bewust van onze kwetsbaarheid en ondanks onze uitstekende gezondheidszorg moeten we leren leven met een nieuwe en onvoorspelbare ziekte die veel slachtoffers maakt. 

Ondanks alle veiligheden die we de voorbije jaren onder allerlei vormen organiseerden en ondanks onze vaccinaties, regelmatige controles bij de huisarts, gezonde voeding, levens-, gezondheids-, en hospitalisatieverzekeringen, konden we alleen maar afwachten in ons huis en hopen dat de storm aan onze deur zou voorbijgaan. De storm is zeker nog niet gaan liggen. Na een korte periode van luwte wint hij nu opnieuw aan kracht.

COnneCt kreeg tijdens de crisisperiode heel wat vragen van mensen die, ondanks de lockdown en de fysieke afstand van het werk, tegen een spreekwoordelijke muur aanliepen. De corona-uitbraak was voor hen heel vaak de laatste druppel. De combinatie van de lockdown, de veranderende omstandigheden om onderwijs te organiseren, het wegvallen van zekerheden … was voor veel mensen te veel.

Hoe proberen we hier het best mee om te gaan?

We zouden een aantal concrete tips kunnen geven over hoe je je mentale en fysieke gezondheid kunt verzorgen. We verwijzen hiervoor graag naar de talloze tijdschriften, boeken en websites die van dit thema hun enige doel maken. 

Maar de tip die we aan al onze leden met een hulpvraag geven, vind je daar misschien niet terug.

We hebben heel veel zelf in de hand. We kunnen gezond eten, slapen en sporten. We investeren in ons gezin en in onze partner. We maken van liefde een werkwoord en zorgen voor ontspanning.
Maar we moeten ook leren leven met het feit dat we niet alles in de hand hebben. Daarom moeten we leren omgaan met verlies en met een mogelijke nederlaag. We krijgen niet altijd onze zin en we kunnen niet alles controleren. De kracht van een gezonde geest zit hem niet zozeer in het vermijden van de problemen, maar wel met de manier waarop we ermee omgaan.

Het verhaal van Rik, een mogelijke aanmelding bij COnneCt

Rik zat al een tijdje thuis met een burn-out en hij had van een collega gehoord over de nieuwe dienstverlening die COC aanbood. Veel zin had hij er eerst niet in, maar hij slaagde er na een tijdje toch in om een mailtje te sturen met een hulpvraag. 

Al vlug kreeg hij een antwoord en een paar dagen later had hij een eerste gesprek met Theo. Ze hadden afgesproken in een kleine bistro en het was al een hele inspanning geweest voor Rik om op de afspraak aanwezig te zijn. Het verhaal was lang en ingewikkeld, of zo leek het toch voor Rik. Hij nam zijn tijd om het te vertellen.

“Ik ben al een tweetal weken thuis. De dokter zei me dat het wel nog een tijdje zou duren voor ik opnieuw aan het werk zou kunnen. Hij zei me dat ik mijn tijd moet nemen. Ik geloof dat ook wel. Ik voel me zo ontzettend moe …
Ik geef nu al dertig jaar les. Ik doceer Engels aan de hogeschool. De werkdruk bij ons is ontzettend hoog. Ik heb me altijd volledig gegeven en ik leefde voor mijn werk. Een jaar geleden begonnen de problemen. Ik begon fouten te maken en had bij momenten het gevoel dat ik op automatische piloot les aan het geven was. De zomervakantie kwam net op het goede moment. Tijd om het wat rustiger aan te doen. Niets was minder waar. Het was ontzettend druk thuis.: De kinderen (ik heb er drie, van 12, 15 en 19 jaar oud) gingen op kamp en kwamen weer thuis. Ik had heel wat klusjes in ons huis niet uitgevoerd door de drukte op school en wou die schade inhalen. De coronacrisis maakte dat we onze geplande reis niet konden laten doorgaan en voor ik het wist was de zomer ten einde en begon het schooljaar opnieuw. 
Ik heb het nog twee weken uitgehouden. Op een dag zat ik in de aula. Er zaten een veertigtal studenten te wachten tot ik mijn les begon. Ik keek op het scherm van mijn computer en ik kon me plots niet meer herinneren hoe ik op de pc moest inloggen. Ik was mijn gebruikersnaam en mijn paswoord vergeten. De studenten werden rumoerig en terwijl ik naar mijn scherm keek, begon ik te panikeren. Ik ben, zonder iets te zeggen, recht gaan staan, nam mijn boekentas en liep de klas uit. De rest kan ik me niet meer herinneren. Ik weet niet meer hoe ik thuis ben gekomen. Ik moet zelf hebben gereden, maar ik kan het me echt niet herinneren.”

“Wat de oorzaak is? Ik denk de werkdruk op school. Het conflict dat ik eind vorig schooljaar had met mijn directeur heeft er misschien ook geen deugd aan gedaan. Ik had mijn kalender niet goed geraadpleegd en ik had over het hoofd gezien dat er een vergadering was waar ik moest aan deelnemen. Ik vergat wel meer, dat vertelde ik al. Mijn directeur was nogal boos en ik ontving een mail die niet mis te verstaan was. Hij schreef dat het et niet getuigde van een professionele houding dat ik de al lang aangekondigde vergadering uit het oog was verloren. Het was trouwens niet de eerste keer dat hij opmerkte dat ik niet naar behoren functioneerde. Die keer dat ik de foute punten had doorgegeven, was ook niet ongemerkt voorbijgegaan.”

“Wanneer het begonnen is? Ik weet dat niet zo goed. De eerste keer dat ik me zo vermoeid voelde, was naar aanleiding van een crisis in mijn huwelijk. Ik wil daar nu niet te uitgebreid op terugkomen, maar het heeft aan een zijden draadje gehangen. We hadden eigenlijk al plannen om te scheiden, maar gelukkig heeft een relatietherapeut ons weer op weg geholpen. Het gaat nu stukken beter.”

“Nu ik het zo allemaal zeg, Theo, heb ik het gevoel dat mijn relatiecrisis misschien wel eens mee de oorzaak zou kunnen zijn van de problemen die ik nu ervaar. Dat was een ontzettend vermoeiende periode. Slapeloze nachten, veel geruzie, ik sportte niet meer, de kinderen waren ongerust … 
De werkdruk is reëel, maar als ik die problemen thuis niet had gehad, zou ik hier nu misschien niet zitten. We hebben het veel te lang laten aanslepen. We hadden die relatietherapeut misschien wel eerder moeten raadplegen.”

Personalization

Je webbrowser is verouderd en wordt niet ondersteund door de ACV-website. Klik hier om een nieuwere versie te installeren.