Met pensioen tijdens de lockdown: ook niet volgens de planning

Personeelsleden in onderwijs die dit schooljaar met pensioen gaan, hadden zich hun afscheid anders voorgesteld. COnneCt verliest hen niet uit het oog.

In deze bijdrage willen we een vergeten groepje ‘coronaslachtoffers’ onder de aandacht brengen: het onderwijspersoneel dat op 13 maart bruusk én voor de laatste keer de schooldeur achter zich dichtsloeg.

De coronacrisis kent veel slachtoffers. De mensen die ziek of overleden zijn, de familie en vrienden die nauwelijks afscheid kunnen nemen bij een overlijden … Het is duidelijk dat onze onvoorwaardelijke steun en medeleven vooral naar hen uitgaat. De zorgkundigen in de woonzorgcentra, het verplegend personeel in de ziekenhuizen staan voor een loodzware opdracht, zij verdienen niets dan respect. Zij worden terecht de helden van de crisis genoemd. Samen met vele anderen vechten ze voor een beter leven na corona. Maar in de marge van deze crisis zijn er nog mensen die het verdienen om wat aandacht te krijgen. We wilden u het verhaal van Annie dan ook niet onthouden.

Annie sloeg met een flinke klap de voordeur achter zich dicht. Ze floot terwijl ze via het pad aan haar voordeur naar de fietsenstalling bij de garage liep. Ze mocht deze eerste schooldag van 2019 wat later beginnen. Ze was titularis van het tweede jaar en die leerlingen begonnen vandaag pas om 10 uur. De zon scheen en haar laatste schooljaar had eigenlijk niet beter kunnen beginnen. Ze zou er dit laatste jaar nog eens goed invliegen. Haar boekentas zal vol met fraai voorbereide lesjes en ze had voor haar leerlingen heel wat leuks in petto.

Het was een kwartiertje fietsen naar school en de voorbije 43 jaar had ze dat bijna altijd met de fiets gedaan. Ze genoot ervan om wat beweging te hebben. Er was weinig verkeer, de zon scheen en de temperatuur was nu al tamelijk hoog. Het zou weer een warme dag worden.

Annie besefte goed dat het haar laatste schooljaar was en ze was van plan om in schoonheid te eindigen. Ze fietste door de woonwijk waar ze bijna 40 jaar geleden kwam wonen en de beelden van haar carrière flitsten voorbij.

Hoe ze begon in de school waar ze nu met pensioen ging en onmiddellijk de overgang mocht voorbereiden van het VSO naar het eenheidstype. Het was een turbulente periode. Ze was nog ontzettend jong, net twintig geworden en ze was nog ontzettend onervaren, maar blij dat ze in het onderwijs mocht staan en ze was erop gebrand om veel bij te leren.

Ze herinnerde zich nog hoe ze voortdurend werd uitgedaagd om verschillende vernieuwingen in het onderwijs te implementeren of mee samen vorm te geven. Ze was over de ene vernieuwing al enthousiaster dan de andere en soms merkte ze dat wat ooit ‘hot’ was een aantal jaar later als ‘not done’ werd beschouwd.

De school veranderde ook. Er werden nieuwe richtingen opgericht, er werd bijgebouwd, collega’s gingen met pensioen of verlieten de school en er kwamen nieuwe collega’s bij. Computers werden overal geïntroduceerd en uiteindelijk waren ze onomkeerbaar verbonden met het lesgeven. Vooral de laatste jaren had Annie het moeilijk gehad om alle veranderingen op de voet te kunnen blijven volgen.

De diversiteit van de leerlingen nam ook sterk toe de voorbije jaren en in elke klas zaten leerlingen die extra zorg vroegen. Dat ontnam Annie zeker niet de moed en zoals altijd zette ze haar schouders eronder en ging ze ervoor.

Ze reed met haar fiets de fietsenstalling naast de school binnen en parkeerde haar fiets in het daartoe bestemde fietsenrek. Het schooljaar was begonnen.

Ondertussen zijn we eind april en Annie had absoluut niet kunnen voorspellen dat dit laatste jaar zo anders dan alle andere jaren zou worden. Ze kreeg een mailtje van de directeur. Ze kent hem eigenlijk niet zo goed. Hij is pas gestart op 1 januari 2020 en door de lockdown en de drukte van de voorbije maanden hebben ze nog niet echt kennis kunnen maken. Het mailtje was gericht aan alle collega’s van haar school: ‘Door de coronacrisis en de maatregelen van de overheid is besloten om het personeelsfeest van het einde van het schooljaar niet te laten plaatsvinden.’

Het was een droge mededeling en misschien wist de directeur ook niet dat er op die avond normaal afscheid werd genomen van de collega’s die dat jaar met pensioen gingen. Annie begreep ook wel dat het in deze tijden voor de directie onmogelijk was om aan alles te denken.

Ze had haar leerlingen nu al een tijdje niet meer gezien en de officiële datum van haar pensionering was 31 mei. Het was nu eigenlijk ook al bijna zeker dat ze haar leerlingen niet meer zou zien dit schooljaar. De directeur had de planning doorgegeven voor de komende weken. De school had besloten om bij de heropstart enkel de leerlingen van het zesde jaar half mei te laten starten. Voor de andere leerlingen werd voorlopig nog gekozen voor preteaching.

Annie keek door het raam naar buiten en zag wat kinderen spelen in de tuin van de buren. Ze moest toch even slikken. ‘Toch jammer om op die manier afscheid te moeten nemen’, dacht ze. Ze wist wel dat er nog een afscheid zou volgen, maar toch …

Ze duwde met haar wijsvinger op het groene telefoontje van haar smartphone en terwijl ze luisterde naar de wachttoon bedacht ze dat er veel mensen waren die het misschien moeilijker hadden dan haar. Haar mama in het rustoord verloor er in elk geval haar optimisme niet bij. Ze nam de telefoon op en Annie zag aan de grote lach op haar gezicht dat ze blij was om nog even te kunnen videochatten met haar dochter.

Er zijn ongetwijfeld veel onderwijspersoneelsleden die hun laatste schooljaar anders hadden willen zien eindigen. Die mensen wil COC nadrukkelijk bedanken voor hun jarenlange inzet. COC is er voor jullie, ook na je pensioen!
Heb je een vraag voor COnneCt of nood aan een gesprek? Neem contact op!
Knop COnneCt-chat

Personalization

Je webbrowser is verouderd en wordt niet ondersteund door de ACV-website. Klik hier om een nieuwere versie te installeren.