Mensen zonder papieren werken ook

In Brussel bestaat er reeds vele jaren het ‘Comité voor Werknemers en Migranten met en zonder Papieren’. Deze groep staat in voor hulp, bescherming en begeleiding van werkers zonder papieren die in onze regio tewerk gesteld zijn. Vergis je niet, het beeld dat in de media wordt gecreëerd rond de zogenaamde ‘Sans Papiers’ klopt niet. Er zijn heel veel werkers zonder papieren die werkzaam zijn in onder andere de bouwindustrie en de horeca of als huishoudelijk personeel. Deze mensen leven en werken vaak in onzekerheid. Aan ons dus om deze mensen proberen zekerheid te bieden.

 
Op het nationale ACV-congres mocht Eva Maria Jimenez Lamas, de werking waar zij voor verantwoordelijk is, uit de doeken doen, geïllustreerd met een schrijnend voorbeeld: de inhumane inval op een kunsttentoonstelling en arrestatie van ACV-militant Mounir Tahri. 

Politie valt binnen

Op vrijdag 9 februari 2018 werd er een leuke tentoonstelling georganiseerd door het Brusselse kunstenhuis, Globe Aroma. Globe Aroma begeleidt, onder andere, mensen zonder papieren bij hun artistiek werk. Geen vuiltje aan de lucht, tot plots een hele horde politieagenten de zaal binnenvielen. Uiteindelijk werden 7 personen, waaronder 2 ACV-militanten, gearresteerd. 5 personen werden diezelfde nacht nog vrijgelaten maar de overige 2, waaronder onze ACV-militant Mounir Tahri, werden overgebracht naar het gesloten repatriëringscentrum 127bis in Steenokkerzeel.
Eva: “Vanaf het moment dat iemand van Globe Aroma me belde, is het Comité in actie geschoten. Meteen hebben we veel mensen gemobiliseerd, meer zelf er waren diezelfde avond reeds 2 demonstraties. We verdedigden in deze zaak niet enkel werknemersrechten maar ook elementaire mensenrechten! Niet enkel met woorden maar ook met daden!” 
Vanaf dat moment, werd het pure ernst voor het Comité. 4 maanden lang organiseerden zij allerlei betogingen, persconferenties, acties… 

Strijden voor mensenrechten

Eén van de twee personen die overgebracht werden naar 127bis, was Mounir Tahri. Mounir is van Marokkaanse origine maar werkt al enkele jaren in België. Hij is een schrijnend voorbeeld van hoe met mensen en werknemers zonder papieren wordt omgesprongen. Uitbuiting, in het zwart werken bij een louche onderaanneming, geen zekerheid hebben… het is eerder regel dan uitzondering.
Maar Mounir is meer voor Eva. “Mounir is niet alleen een ACV-lid, hij is ook een militant. Ook al kan hij niet deelnemen aan sociale verkiezingen in een bedrijf, toch is hij een vakbondsafgevaardigde en verdedigt hij de (syndicale) rechten van werkers zonder papieren. Je begrijpt best dat dit type vakbondswerk niet eenvoudig is. Het was dan ook hartverwarmend om zoveel steun voor Mounir, en bij uitbreiding het hele Comité, te krijgen van werknemers en militanten over de grenzen van centrales, sectoren en verbonden heen. Mede door deze steun heeft het Comité voor Werknemers zonder Papieren op 27 maart 2018 de Algemene Raad van het ACV overtuigd om een motie voor solidariteit met Mounir goed te keuren. En dit wierp zijn vruchten af. Na 4 maanden syndicale strijd is Mounir eindelijk vrijgekomen. Dit is een goed voorbeeld van hoe we als vakbond moeten blijven strijden en actie voeren voor essentiële mensenrechten.”
Met of zonder papieren, samen sterk
Eén van de sterke punten van het Comité, is dat deze groep niet enkel gedragen worden door mensen zonder papieren. Ook werknemers met papieren, met of zonder migratie-achtergrond verdedigen mee de rechten van diegene zonder papieren.
Eva : “Maar de syndicale hulp is ook wederzijds. Mounir, net als alle andere leden van het Comité voor Werknemers zonder Papieren, zijn altijd aanwezig op syndicale bijeenkomsten en acties. Sommige onder hen stonden zelf mee piket tijdens de nationale stakingsdag. Als persoon zonder papieren is dit niet eenvoudig. Meer zelf, het heeft geleid tot de arrestatie van 2 werknemers zonder papieren. Ook tijdens overleg met politieke partijen of in het Brusselse en Europese parlement, leggen de militanten van het Comité steeds de link tussen het leven en werken als Sans- Papiers en onze syndicale eisen. Werknemers met of zonder papieren, ook al kent ieder zijn eigen problemen, toch staan we sterker wanneer we samen strijden.“

Vuilste jobs eerst

“Er is ook een groot verschil tussen vrouwen en mannen zonder papieren op de arbeidsmarkt. Vrouwen worden vaak tewerkgesteld als huishoudelijk personeel. Ze worden, soms letterlijk, opgesloten in kleine kamers in het huis van de werkgever. Het werk van dit huishoudpersoneel moet herkend worden, en de onregelmatigheden moeten aangepakt en bestraft worden. Samen met ACV Voeding en Diensten probeert het Comité hier werk van te maken. Mannen zonder papieren worden vooral tewerkgesteld in de bouwsector, denk maar aan de bouwwerken aan het metrostation Kunst-Wet in Brussel. Daarnaast werken ze ook in de tuinbouw of onderhouden en bewaken ze publieke gebouwen. Maar kort gezegd, zowel vrouwen als mannen zonder papieren vervullen de vuilste jobs op de arbeidsmarkt.

Kan dit zo maar?

Er zijn nochtans verschillende afspraken of beter gezegd ‘conventies’ door de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) uitgevaardigd die deze precaire arbeidsomstandigheden tegengaan, zoals onder andere Conventie 143 dat bescherming biedt aan ‘migratiewerknemers’. België heeft dit akkoord trouwens nog steeds niet goedgekeurd. Eén ding is duidelijk, volgens Eva : “Als we willen dat deze conventies door alle landen, dus ook in België, worden nageleefd, dan zullen we moeten blijven mobiliseren en strijden voor de rechten van alle werknemers, met of zonder papieren. We beoordelen een maatschappij vaak op de manier waarop ze omgaat met de meest kwetsbare inwoners. Wel vandaag zijn er zo’n 100 à 150 000 werknemers zonder papieren in België.
Het is net omdat we deze mensen essentiële mensenrechten, zoals gelijkheid en gerechtigheid, ontzeggen dat ze prooi worden van malafide bazen. Voor deze ‘patrons’ zijn werkers zonder papieren slechts een instrument dat zo maar weggegooid kan worden wanneer ze niet meer voldoen.
Vanaf het moment dat sommige mensen uitgesloten worden van de rechtstaat of de sociale zekerheid, vanaf het moment dat mensen niet meer dezelfde rechten hebben, dan is er een groot probleem in de samenleving. Een vakbond, zoals het ACV, kan, mag en zal dit niet aanvaarden. En daarom bestaat het Comité voor Werknemers en Migranten met en zonder Papieren.”

Personalization